Dlaczego grzeszymy? (i kroki zapobiegawcze)

Allah postanowił, że ludzka natura jest omylna. Jesteśmy nieustannie podporządkowani pokusom i pragnieniom tego ziemskiego życia. Choć mamy zdolność kierowania naszą „wolną wolą” w dowolnym kierunku, pozostajemy narażeni na ataki i podszepty szatana , które mogą nas sprowadzić z właściwej drogi.

Jak odeprzeć ataki szatana?

Możemy przeciwstawić się planowi szatana, który sprowadza nas na ziemię grzechami, wzmacniając naszą wiarę, wiedzę i dobre uczynki, co może nas wynieść na poziom, który zasłuży na spotkanie z Allahem z jasnymi i promiennymi twarzami. Alternatywnie, możemy zignorować przykazania Allaha i obciążyć się grzechami, sprowadzając na siebie ciemność i smutek. Jak mówi Allah w Koranie :

---

---

---

• Niektóre twarze będą tego Dnia Nadira (lśniące i promienne).
• Patrząc na ich Pana (Allaha).
• I niektóre twarze tego Dnia będą Basira (ciemny, ponury, zmarszczony i smutny),
• Myśląc, że spadnie na nich jakieś nieszczęście (Koran, Al-Qiyama: 22-25). 

Dla tych z nas, którzy wierzą, samo oczekiwanie na spotkanie z Allahem powinno dodać nam otuchy do poprawy naszych czynów i unikania wszelkiego rodzaju grzechów. Z drugiej strony, omylność naszej natury sprawia, że ​​zapominamy lub zaniedbujemy nasze obowiązki, co prowadzi nasze nafs (ja) do grzechu. Aby uchronić się przed zbłądzeniem, powinniśmy zatem przyjrzeć się pierwotnym przyczynom, które pomogą nam uświadomić sobie taktykę szatana i tym samym zapobiec zbłądzeniu naszego nafs .

Przezwyciężanie pokus grzechów

Oto niektóre z tych powodów i boskie przewodnictwo, które może pomóc nam przezwyciężyć pokusę popełnienia grzechu.

Brak wiedzy o sprawach religijnych

Brak wiedzy o sprawach religijnych i ogromne przepaście, jakie stwarza on w naszym rozumieniu, są jednym z powodów, dla których wielu z nas grzeszy. To również pozbawia nas wiedzy o tym, co dozwolone (halal) i co zakazane (haram). Rozważmy, co Prorok (SAWS) powiedział o naszej odpowiedzialności za naukę islamskiej wiedzy, którą przyniósł ludzkości:

„Przykład przewodnictwa i wiedzy, z którymi posłał mnie Allah, jest jak obfity deszcz padający na ziemię, z której część była żyzną glebą, która wchłaniała wodę deszczową i rodziła bujną roślinność i trawę. (A) inna jej część była twarda i zatrzymywała wodę deszczową, a Allah obdarzał nią ludzi i wykorzystywali ją do picia, dając pić swoim zwierzętom i do nawadniania ziemi pod uprawę. (A) część była jałowa, która nie mogła ani zatrzymać wody, ani wydać roślinności (wtedy ta ziemia nie dawała żadnych korzyści). Pierwszym przykładem jest osoba, która rozumie religię Allaha i czerpie korzyści (z wiedzy), którą Allah objawił przeze mnie (Proroka), i uczy się, a następnie naucza innych. Ostatnim przykładem jest osoba, która o nią nie dba i nie przyjmuje przewodnictwa Allaha objawionego przeze mnie (On jest jak ta jałowa ziemia). ” [Buchari, tom 1, Księga 1, Hadis 79].

Kliknij tutaj, aby pobrać książkę: 50 pytań i odpowiedzi w wierze

Niestety, nierzadko dziś można spotkać muzułmanów, którzy należą do tej ostatniej kategorii i nie wkładają zbyt wiele wysiłku w naukę tej wiedzy. To właśnie przepowiedział kalif Umar Ibnul-Khattaab, mówiąc: „ Wkrótce więzy islamu będą się rozluźniać krok po kroku, ponieważ ludzie będą przyjmować islam, ale nie będą świadomi dżahilijji (nieświadomych praktyk, którym islam się sprzeciwia)”, co oznacza, że ​​nie zawahają się ich naśladować [Ibn Tajmijja – Majmu'ul-Fataawaa (10/301)].

Co więcej, aby zwolnić się z obowiązku pogłębiania wiedzy o islamie, niektórzy z nas racjonalizują sobie, że codzienne modlitwy mogą wystarczyć do sensownego życia. To kolejna pułapka, przed którą ostrzegało nas wielu uczonych na przestrzeni wieków. Dzieje się tak, ponieważ oddawanie czci Allahowi bez oparcia w wiedzy sprawia, że ​​fundamenty naszej wiary są bardzo podatne na zachwianie i zawodne. W tym kontekście Ibn Al-Qajjim komentuje dwa wersety z Suah Al-Haszr (16, 17), gdzie nieświadomy czciciel oparł swoje życie na nieświadomym oddawaniu czci Allahowi, więc Szatan wykorzystał okazję i w ten sposób uwiódł go (z powodu braku wiedzy) do niewiary w Allaha [Al Fawwaid]. Widzimy zatem, że nieustanny wysiłek wzmacniania naszej wiary poprzez wiedzę jest niezbędny nie tylko po to, by chronić nas przed drobnymi grzechami, ale także po to, by uchronić nas przed największym grzechem ze wszystkich, jakim jest niewiara w Allaha.

Presja społeczna popycha nas do grzechu

Wielu z nas grzeszy nie z powodu umyślnego nieposłuszeństwa, ale dlatego, że czasami niechętnie dajemy się wciągnąć w ten czyn. Nie jest tajemnicą, że pewne naciski społeczne (i inne) skłaniają nas do popełniania grzechów, których normalnie byśmy nie popełnili. W takich sytuacjach uspokajamy sumienie i podążamy za społecznym nurtem. To jeden z powodów, dla których Prorok (SAWS) ostrzegał nas przed przebywaniem w towarzystwie, które może nas odwieść od prostej drogi. Powiedział (SAWS): „Człowiek będzie podążał drogą swoich bliskich przyjaciół, więc niech każdy z was rozważy, kogo bierze za bliskiego przyjaciela”. (Przekazał Abu Dawood, 8433; sklasyfikowany jako hasan przez Al-Albaniego w Sahih Abi Dawood, 4046).

Pamiętajmy, że czas zawsze przemija i tacy przyjaciele nie starczą nam na całą drogę życia i nie będą z nami w dniu, w którym zostaniemy pociągnięci do odpowiedzialności za grzechy, które popełniliśmy pod ich wpływem. Zastanów się, co Allah mówi w następujących dwóch wersetach o Dniu Sądu:

„W tym Dniu ( Dniu Sądu ) przyjaciele staną się wrogami, z wyjątkiem al-Muttaqoon (pobożnych)” (Az-Zukhruf 43: 67).

„I (pamiętaj) o Dniu, w którym grzesznik będzie gryzł swoje ręce, i powie: O, gdybym był wybrał drogę z Posłańcem (Mahometem). Ach! Biada mi! O, gdybym nigdy nie wziął sobie tego i tego za przyjaciela! On zaiste sprowadził mnie z drogi od napomnienia (Koranu), po tym, jak do mnie dotarło. A szatan zawsze zbiega do człowieka w godzinie potrzeby” (Al-Furqaan 25: 27–29).

Zadbajmy zatem o to, aby jeśli nasze kręgi społeczne bezpośrednio lub pośrednio popychały nas do popełniania grzechów lub zniechęcały do ​​spełniania dobrych uczynków, powinniśmy natychmiast odciąć się od takich grup i osób. Uspokajając nasze sumienie w obliczu nacisków społecznych, zaczynamy również powoli uznawać wiele krzywd za prawa i stopniowo tracimy nasz wewnętrzny kompas dobra i zła.

Poczucie pychy i arogancji prowadzące do grzechu

Duma i arogancja mogą doprowadzić nas do stłumienia dobroci i zdrowego rozsądku w nas samych, aby po prostu zapewnić zasługi naszym egocentrycznym planom. Jednym ze znaków takiej postawy jest częste angażowanie się w argumenty, spory i kłótnie, aby po prostu promować błędne punkty widzenia. Taka postawa ogólnie rzecz biorąc stoi w sprzeczności ze wszystkim, czego nauczał nas Koran i prorok. Jak stwierdził jeden z islamskich uczonych, jeśli wiara ( imīmān ) to po prostu znajomość faktów w sercu, to jest to podobne do sytuacji Szatana, ponieważ był on bardzo dobrze poinformowany o swoim Panu (rabb) [1], jednak jego arogancja i duma doprowadziły go do tego, że stał się kłótliwy i nieposłuszny Allahowi, a w tym procesie stał się najgorszym ze stworzeń.

Pamiętajmy, że Prorok (pokój i błogosławieństwo Allaha z nim) powiązał taką postawę z błędnym przewodnictwem. Powiedział: „Naród nigdy nie zbłądził po tym, jak został poprowadzony drogą prostą, chyba że poprzez spór (Tirmidhi #3253 i ibn Majah #48, na polecenie Abu Umamy)”. Rozważmy przykład, jaki Allah daje o takich ludziach:

• A kiedy syn Maryam (Maryja) jest cytowana jako przykład (tj. Jezus jest czczony jak ich bożki), oto! Twoi ludzie głośno płaczą (śmiej się z przykładu).
• I powiedz: „Czy nasi aliha (bogowie) są lepsi, czy też on (Jezus)?” Nie cytowali powyższego przykładu, z wyjątkiem argumentu. Nie! Ale to kłótliwy naród (Koran, 43:57-58).

Powinniśmy zatem zajrzeć w głąb siebie i sprawdzić, czy pycha w naszych sercach lub arogancja w naszych postawach w jakikolwiek sposób skłaniają nas do odmowy dostrzeżenia lub wysłuchania prawdy. Tym z nas, którzy cierpią na takie choroby, potrzebna jest raczej postawa pokory, która zmotywuje nas do zachowania spokoju i otwartości na dostrzeganie naszych błędów, dając nam tym samym możliwość ich naprawienia. Ibn Al-Qajjim powiedział, że grzech, który prowadzi do poddania się (i pokory wobec Allaha w skrusze), jest lepszy w oczach Allaha niż dobry uczynek, który wywołuje pychę (w sercu) (Al Fawwaid). Dzieje się tak oczywiście dlatego, że pycha zasłania nasze oczy i serca i może prowadzić do kolejnych grzechów. (Zobacz Znaki Qiyamah )

Nie branie na poważnie drobnych grzechów

Wielu lekceważy drobne grzechy, zakładając, że Allah im je wybaczy. W rezultacie trwają w nich, stając się nieczuli na potrzebę zajmowania się nimi. Rozważmy hadis Proroka (SAWS), gdzie według jednego z przekazów powiedział on: „Strzeżcie się drobnych grzechów, bo będą się kumulować, aż doprowadzą do zniszczenia człowieka” (Przekazał Ahmad; Sahih al-Dżaami, 2686-2687).

Niektórzy uczeni uważają, że gdy drobnym grzechom towarzyszy brak wstydu lub skruchy, brak bojaźni przed Allahem i są one traktowane lekko, istnieje ryzyko, że zostaną uznane za grzechy ciężkie. Dlatego mówi się, że żaden drobny grzech nie jest drobny, jeśli się go trwa, i żaden poważny grzech nie jest poważny, jeśli się go szuka [2].

Porzucenie praktyki nakazywania dobra i zabraniania zła

Jednym z powodów, dla których obserwujemy szerzenie się grzechu, jest to, że wielu z nas zapomniało o zasadach zachęcania ludzi do czynienia dobra i powstrzymywania ich od czynienia zła. Kiedy ludzie żyją w środowiskach (rodzinnych lub innych kręgach towarzyskich), w których rady na rzecz dobra nie są zbyt często zachęcane, pozbawia to ich możliwości rozwoju i pozwala im rozwijać fałszywe postrzeganie samych siebie. Jak omówiliśmy wcześniej, Allah stworzył nas słabymi, dlatego unikanie grzechów wymaga okresowych dawek mądrej rady i mądrości . Ponadto nauki islamu nakazują nam również doradzać sobie nawzajem w sprawach dobra i zła. Kiedy społeczności nie przestrzegają tych zasad, grzechy rozprzestrzeniają się łatwiej. Allah mówi w Koranie (o muzułmanach):

„Jesteście najlepszym z ludów, jakie kiedykolwiek powstały dla ludzkości; wy nakazujecie Al-Ma'rûf (dobro i prawdę), a zabraniacie Al-Munkar (niegodziwości, zła, grzechów itp.) i wierzycie w Allaha...” ( Koran 3 :110)

Malik ibn Dinar powiedział: „Przyzwyczailiśmy się do kochania świata, więc nie nakazujemy sobie nawzajem dobra ani nie zabraniamy zła. Allah Najwyższy z pewnością nie pozwoli nam tego kontynuować, ale chciałbym wiedzieć, jaka kara nas spotka!” Imam Al-Bajhaki (Siedemdziesiąt Siedem Gałęzi Wiary).

Prorok (SAWS) powiedział: „Jeśli ludzie zobaczą zło i nie zmienią go, wkrótce Allah ześle na nich wszystkich Swoją Karę (Hadis – Ahmed, uznany za autentyczny przez Albaniego w Sahih al-Jaami' (1/398)”.

Kliknij tutaj, aby pobrać książkę: 50 pytań i odpowiedzi w wierze

Jednakże, kwestie udzielania rad powinny być rozpatrywane mądrze. Nierzadko zdarza się, że ludzie zniechęcają się (czy to w sytuacjach doradzania, czy też otrzymywania rad) z powodu sposobu, w jaki takie rady są udzielane. Dzieje się tak, ponieważ nie dostrzegają różnicy między doradzaniem a potępianiem . Powiedziano jednemu z salaf (pobożnych wyznawców, którzy pojawili się po śmierci proroka): „Czy chciałbyś, aby ktoś poinformował cię o twoich błędach?” Więc odpowiedział: „Jeśli robi to z zamiarem obwiniania mnie, to nie”. Ponadto Al-Fudail (rahimahullaah) powiedział: „Wierny ukrywa (grzech swojego brata) i radzi (mu), podczas gdy złoczyńca hańbi i potępia (go)”. Podobnie, gdy wiemy o złych uczynkach wierzących, nie powinniśmy zawracać sobie głowy propagowaniem ich słabości innym. Salaf, na przykład, nienawidził nakazywania dobra i zabraniania zła, gdy było to robione komuś na forum publicznym. Zamiast tego woleli, aby odbywało się to w prywatności. Wynika to z faktu, że celem osoby udzielającej rady nie jest rozpowszechnianie i nagłaśnianie wad osoby, której doradza, lecz jedynie położenie kresu złu, w które popadła [Różnica między doradzaniem a potępianiem autorstwa Al-Haafidha Ibn Radżaba Al-Hanbale].

Nie znając złych skutków grzechów

Innym powodem, dla którego wielu ludzi grzeszy lub mało troszczy się o swoje grzechy, jest to, że nie dostrzegają wpływu, jaki grzechy mogą mieć na ich życie na tym świecie i w życiu ostatecznym. Prawda jest taka, że ​​jeśli nie rozumiemy okropnej natury grzechów, nie trzymalibyśmy się od nich z daleka. Rozważmy przykład złych skutków grzechów, które wyjaśnił Ibn Al-Qayyim:

• Grzechy pozbawiają osobę zaopatrzenia (rizq) w tym życiu. W Musnad Ahmad jest przekazane, że Thawbaan powiedział: „Wysłannik Allaha (SAWS) powiedział:„Człowiek jest pozbawiony zaopatrzenia z powodu grzechów, które popełnia.'” (Opowiadane przez Ibn Maajah, 4022, sklasyfikowane jako hasan przez al-Albaaniego w Sahih Ibn Maajah).
• Grzeszny człowiek doświadcza poczucia alienacja (obojętność) z Panem i między Nim a innymi ludźmi. Jeden z salafów powiedział, że widzi skutki nieposłuszeństwa wobec Allaha (w niektórych aspektach jego codziennego życia).
• Osoba, która popełnia grzechy, widzi, że sprawy stają się dla niej trudne. W każdej sprawie, do której się zwróci, droga jest dla niego zablokowana lub trudna. Z tego samego powodu, dla tego, kto boi się Allaha, sprawy stają się łatwe. 
• Abd-Allaah ibn Abbaas powiedział: „Dobre uczynki rozświetlają twarz, oświecają serce i przynoszą obfite zaopatrzenie, siłę fizyczną i miłość w ludzkich sercach. Złe uczynki zaciemniają oblicze, zaciemniają serce i powodują fizyczną słabość, brak zaopatrzenia i nienawiść w ludzkich sercach”. 
• Grzech rodzi grzech, dopóki nie zdominuje człowieka i nie będzie mógł od niego uciec. Grzech osłabia siłę woli człowieka. Stopniowo wzmacnia jego wolę popełnienia grzechu i osłabia jego wolę pokuty, aż w jego sercu nie ma już żadnej woli do pokuty. . . Więc szuka przebaczenie i wyraża skruchę, ale to tylko słowa na ustach, jak skrucha kłamców, których serca są wciąż zdeterminowane, by popełniać grzech i trwać w nim. Jest to jedna z najpoważniejszych chorób, która może doprowadzić do zguby. Staje się znieczulony i nie uważa już grzechów za odrażające; więc staje się to jego nawykiem i nie przejmuje się, gdy ludzie widzą, jak popełnia grzech, lub mówią o nim.

Podsumowując, pamiętajmy, że aby zachować wolność od grzechów, musimy nieustannie pracować nad budowaniem silnego wewnętrznego systemu odniesienia, wzmocnionego znajomością prawdy. Musi to iść w parze z żywym sumieniem, które pomoże nam rozpoznawać grzechy, gdy je dostrzegamy, i pozwoli nam się na nie uskarżać, gdy będziemy skłonni do ich popełniania. Ponownie, rozważając wersety Sury Al-Qiyamah, które omówiliśmy wcześniej, starajmy się, aby ciężar naszych grzechów był lekki, gdy spotykamy Allaha, tak aby nasze twarze były Nadirah (promienne i promienne), a nie Basirah (ciemne, ponure, zmarszczone i smutne).

Referencje:

1. Wykład szejka dr Abdula Aziza Al-Qariego
2. Szejk Muhammad Saalih al-Munajjid (islam-qa.com)

— Bloger IqraSense.com

- Koniec