Podstawowe informacje i fakty dotyczące Sury Yusuf
- Sura (rozdział) Numer: 12
- Liczba wersetów: 111
- Angielskie znaczenie: Nazwany na cześć Proroka Yousufa (Józefa)
Podsumowanie historii wspomnianej w Sura Yousuf
Sura Yusuf to 12. rozdział Koranu. Jest wyjątkowa, ponieważ od początku do końca skupia się na historii proroka Józefa, stając się ciągłą opowieścią w świętej księdze.
Sura rozpoczyna się od snu, w którym Jusuf , jedenasty syn proroka Jakuba (Juliusza), widzi jedenaście gwiazd, słońce i księżyc oddające mu pokłon. Dzieli się tym snem z ojcem, który, rozpoznając proroczy charakter snu, radzi Jusufowi, aby nie wspominał o nim dziesięciu starszym braciom, ponieważ obawia się, że z zazdrości mogliby spiskować przeciwko niemu.
Jak się okazało, bracia Yusufa byli już zazdrośni o pozorne faworyzowanie ich ojca w stosunku do Yusufa i jego młodszego brata, Benyamina (Benjamina). Spiskowali, aby pozbyć się Yusufa i pod pretekstem zabrania go na zabawę, wrzucili go do studni i wrócili do domu z koszulą poplamioną sztuczną krwią, mówiąc ojcu, że wilk zabił Yusufa.
Tymczasem przejeżdżająca karawana uratowała Jusufa ze studni i sprzedała go jako niewolnika w Egipcie wysoko postawionemu urzędnikowi znanemu jako 'Aziz. Pomimo trudności, Jusuf wyrósł na młodzieńca o niezwykłej urodzie i mądrości . Żona 'Aziza była zauroczona Jusufem i próbowała go uwieść. Jusuf, cnotliwy człowiek, odrzucił jej zaloty, co doprowadziło do serii oskarżeń i procesów, które ostatecznie doprowadziły do jego uwięzienia.
W więzieniu reputacja Yusufa jako tłumacza snów doprowadziła go do interpretacji snów dwóch współwięźniów. Jeden z nich został później uwolniony i mianowany podczaszym króla. Kiedy król miał niepokojący sen, podczaszy przypomniał sobie Yusufa i wezwał go na pomoc. Yusuf zinterpretował sen króla jako przepowiednię siedmiu lat obfitości, po których nastąpi siedem lat głodu. Będąc pod wrażeniem, król nakazał zwolnienie Yusufa z więzienia i mianował go swoim głównym ministrem.
W latach głodu bracia Yusufa przybyli do Egiptu w poszukiwaniu żywności i nie uznali Yusufa. Yusuf dał im swoje zapasy, ale poprosił, aby przyprowadzili do niego młodszego brata Benyamina jako warunek dalszej pomocy. Kiedy wrócili z Benyaminem, Yusuf potajemnie umieścił kubek do picia w torbie swojego brata, a następnie oskarżył go o kradzież. Zgodnie z prawem egipskim karą za kradzież było zniewolenie, co pozwoliło Yusufowi zatrzymać przy sobie Benyamina.
Jednak widząc smutek swoich braci i ich gotowość do poświęcenia się dla Benyamina, Yusuf ujawnił swoją prawdziwą tożsamość swoim braciom. Przebaczył im ich przeszłe czyny i zaprosił ich wraz z ojcem, aby zamieszkali z nim w Egipcie.
Sura kończy się spełnieniem pierwotnego marzenia Jusufa. Jego bracia, ojciec i matka kłaniają się przed nim, uznając jego wysoką rangę, nie tylko jako Aziza Egiptu, ale także jako proroka Boga. Sura kończy się przypomnieniem czytelnikowi o tajemniczych i mądrych drogach Boga , o wartości cierpliwości w obliczu prób oraz o nagrodzie za prawość.
Sura Yusuf (Prorok Józef) Tłumaczenie arabskie i angielskie
1. Alif-Lam-Ra. [Te litery są jednym z cudów Koranu i tylko Allah (Jedyny) zna ich znaczenie].
To są wersety ks Wyczyść książkę (Koran, który wyjaśnia rzeczy legalne i nielegalne, prawa prawne, wytyczne i błogosławieństwo).
2. Zaprawdę, zesłaliśmy go jako Koran arabski, abyście go zrozumieli.
3. Opowiadamy ci (Muhammadzie) najwspanialsze historie poprzez Nasze Objawienia tego Koranu. A przedtem (tj. przed nadejściem Boskiej Natchnienia) byłeś jednym z tych, którzy nic o nim (Koranie) nie wiedzieli.
4. (Pamiętaj), kiedy Yusuf (Józef) powiedział do swojego ojca: „O mój ojcze! Zaprawdę, widziałem (we śnie) jedenaście gwiazd, słońce i księżyc, widziałem, jak kłaniają się mi”.
5. On (ojciec) powiedział: „O mój synu! Nie opowiadaj o swoim widzeniu twoim braciom, aby nie uknuli przeciwko tobie spisku. Zaprawdę, szatan jest dla człowieka jawnym wrogiem!
6. W ten sposób wasz Pan wybierze was i nauczy was interpretacji snów (i innych rzeczy) i udoskonali Swoją Łaskę nad wami i nad potomstwem Ya'quba (Jakuba), tak jak udoskonalił ją nad waszymi ojcami, Ibrahimem (Abrahamem) ) i Ishaque (Izaak) przed czasem! Zaprawdę, twój Pan jest Wszechwiedzący, Mądry!"
7. Zaprawde, w Jusufie (Józefie) i jego braciach bylo objawienie dla tych, którzy prosza.
8. Kiedy powiedzieli: „Zaprawdę, Yusuf (Joseph) i jego brat (Benjamin) są kochani przez naszego ojca bardziej niż my, ale my jesteśmy 'Usbah (silna grupa). Naprawdę, nasz ojciec jest w zwykłym błędzie.
9. Zabij Józefa (Józefa) lub wyrzuć go do innej krainy, aby łaska twojego ojca została dana tylko tobie, a potem będziesz sprawiedliwym ludem (poprzez zamiar pokuty przed popełnieniem grzechu).”
10. Jeden z nich powiedział: „Nie zabijaj Yusufa (Józefa), ale jeśli musisz coś zrobić, wrzuć go na dno studni, zabierze go jakaś karawana podróżników”.
11. Oni powiedzieli: "O nasz ojcze! Dlaczego nie ufasz nam z Yusufem (Józefem) – kiedy rzeczywiście jesteśmy jego życzliwymi?”
12. „Wyślij go jutro z nami, aby się bawił i bawił, a zaprawdę, zaopiekujemy się nim”.
13. On [Ya'qub (Jakub)] powiedział: „Naprawdę zasmuca mnie, że go zabrałeś. Boję się, żeby nie pożarł go wilk, podczas gdy ty nie dbasz o niego.
14. Oni powiedzieli: "Jeśli pożre go wilk, podczas gdy my jesteśmy 'Usbah (silna grupa) (by go strzec), to z pewnością jesteśmy stratni."
Kliknij tutaj, aby pobrać książkę: Niesamowity Koran
15. A gdy go zabrali, postanowili wszyscy wrzucić go na dno studni. I powiedzieliśmy mu : „Zaprawdę, pewnego dnia ty im o tym opowiesz, kiedy oni jeszcze nie będą wiedzieli.
16. I przyszli do ojca we wczesnej części nocy, płacząc.
17. Oni powiedzieli: "O nasz ojcze! Ścigaliśmy się ze sobą i zostawiliśmy Yusufa (Józefa) przy naszych rzeczach, a wilk go pożarł; ale nigdy nam nie uwierzycie, nawet jeśli mówimy prawdę”.
18. I przynieśli mu koszulę poplamioną fałszywą krwią. On powiedział: „Nie, sami wymyśliliście bajkę. Dlatego cierpliwość jest dla mnie najwłaściwsza. I tylko Allah może pomóc w walce z tym, co twierdzicie.
19. I nadeszła karawana podróżnych; wysłali swój czerpak z wodą, a on spuścił swoje wiadro (do studni). Powiedział: „Jakie dobre wieści! Oto chłopiec. Ukryli go więc jako towar (niewolnika). Bóg był wszechwiedzący o tym, co oni czynili.
20. I sprzedali go za niską cenę – za kilka dirhamów (czyli za kilka srebrnych monet). I byli z tych, którzy uważali go za nic nieznaczącego.
21. A ten, który go kupił z Egiptu, powiedział do swojej żony: „Zapewnij mu komfort, może nam pomoże, albo adoptujemy go za syna”. W ten sposób umieściliśmy Józefa na ziemi, aby nauczyć go interpretacji wydarzeń. Bóg ma pełną władzę i panowanie nad Swoimi sprawami, lecz większość ludzi nie wie.
22. A kiedy on [Jusuf (Józef)] osiągnął pełnię męskości, daliśmy mu mądrość i wiedzę (proroctwo).
23. A ta, w której domu przebywał, usiłowała go uwieść (do popełnienia złego czynu), zamknęła drzwi i rzekła: „Chodź, o ty!”. On rzekł: „Szukam schronienia u Allaha (niech Allah broni)! Zaprawdę, on (twój mąż) jest moim panem! Umilił mi pobyt! (Więc nigdy go nie zdradzę). Zaprawdę, złoczyńcy (zalimun) nigdy nie zaznają szczęścia”.
24. I rzeczywiście, ona go pożądała, a on uległby jej pragnieniu, gdyby nie widział dowodu swego Pana. Tak się stało, aby odwrócić od niego złe i nielegalne stosunki seksualne . Zaprawdę, był on jednym z Naszych wybranych, prowadzonych sług.
25. Więc pobiegli razem do drzwi, a ona rozdarła mu koszulę z tyłu. Obaj znaleźli jej pana (tj. jej męża) przy drzwiach. Powiedziała: "Jaka jest zapłata (kara) dla tego, kto zamyślił złość przeciwko twojej żonie, oprócz tego, że zostanie wtrącony do więzienia lub kary bolesnej?"
26. On [Jusuf (Józef)] powiedział: „To ona próbowała mnie uwieść” – a świadek jej domu złożył świadectwo (mówiąc): „Jeśli jego koszula jest rozdarta z przodu, to jej opowieść jest prawdziwa, a on jest kłamcą!
27. „Ale jeśli jego koszula jest rozdarta z tyłu, to ona skłamała, a on mówi prawdę!”
28. Więc kiedy on (jej mąż) zobaczył, że jego [(Jusuf (Józef)] koszula rozdarła się z tyłu, (jej mąż) powiedział: "Zaprawdę, to jest spisek waszych kobiet! Zaprawdę, wasz spisek jest potężny!
29. „O Jusufie (Józefie)! Odwróć się od tego! (O kobieto!) Proś o przebaczenie za swój grzech. Zaprawdę, byłaś grzesznikiem”.
30. I kobiety w mieście powiedziały: „Żona Al-'Aziza chce uwieść swego (niewolnika) młodzieńca, zaprawdę, ona kocha go gwałtownie; zaprawdę, widzimy ją w jawnym błędzie”.
31. Kiedy więc usłyszała o ich oskarżeniu, posłała po nich i przygotowała dla nich ucztę; dała każdemu z nich nóż (do krojenia jedzenia) i powiedziała [(do Yusufa (Józefa)]: „Wyjdź przed nimi”. i (w swoim zdumieniu) pocięli sobie ręce. Powiedzieli: "Jak doskonały jest Allah (lub uchowaj Allaha!) To nie jest żaden człowiek! To nikt inny jak szlachetny anioł!"
32. Powiedziała: „To jest on (młody mężczyzna), o którego mnie winiliście (za jego miłość), i próbowałam go uwieść, ale on odmówił. A teraz, jeśli odmówi posłuszeństwa mojemu rozkazowi, z pewnością zostanie wtrącony do więzienia i będzie jednym z tych, którzy są zhańbieni”.
33. Powiedział: „O mój Panie! Więzienie bardziej mi odpowiada niż to, do którego mnie zapraszają. Jeśli nie odwrócisz ode mnie ich podstępu, będę skłonny ku nim i stanę się jednym z nieświadomych.
34. I Pan odpowiedział na jego prośbę i odwrócił się od niego. Zaprawdę, On jest Słyszący i Wszechwiedzący.
35. Wtedy przyszło im do głowy, że po obejrzeniu dowodów (jego niewinności) uwięzić go na jakiś czas.
36. I weszli z nim do więzienia dwaj młodzieńcy. Jeden z nich powiedział: „Zaprawdę, widziałem siebie (we śnie) wyciskającego wino”. Drugi powiedział: „Zaprawdę, widziałem siebie (we śnie) niosącego chleb na głowie, a ptaki go jadły”. (Oni powiedzieli): „Poinformuj nas o interpretacji tego. Zaprawdę, uważamy, że jesteś jednym z Muhsinun (czyniących dobro – patrz V.2:112).”
37. Powiedział On: „Żadne pożywienie nie przyjdzie do was (na jawie ani we śnie) jako wasze zaopatrzenie, a ja nie wyjaśnię (na jawie) jego znaczenia, zanim ono (pożywienie) nadejdzie. Oto, czego nauczył mnie mój Pan. Zaprawdę, porzuciłem religię ludu, który nie wierzy w Allaha i nie wierzy w życie przyszłe (tj. Kananinów z Egiptu, którzy byli politeistami i czcili słońce i inne fałszywe bóstwa).
38. I przestrzegałem religii moich ojców – Ibrahima (Abrahama), Izaaka (Izaaka) i Jakuba (Jakuba), i nigdy nie przypisywałem Allahowi żadnych współtowarzyszy . To jest łaska Allaha dla nas i ludzkości , ale większość ludzi nie dziękuje (tj. nie wierzy w Allaha ani Go nie czci).
39. „O dwaj towarzysze więzienia! Czy wielu różnych panów (bogów) jest lepszych od Allaha, Jedynego, Nieodpartego?
40. Wy nie czcicie oprócz Niego, lecz tylko imiona, które sami wymyśliliście – wy i wasi ojcowie. Bóg nie zesłał na nich żadnej władzy. Rozkaz (lub wyrok) należy tylko do Boga. On nakazał, abyście czcili tylko Jego (tj. Jego monoteizm). To jest prawdziwa religia, ale większość ludzi nie wie.
41. „O dwaj towarzysze więzienia! A jeśli chodzi o jednego z was, on (jako sługa) naleje wina swemu panu (królowi lub panu) do picia; a co do drugiego, zostanie ukrzyżowany, a ptaki będą jeść z jego głowy. Tak rozstrzygnięta jest sprawa, o którą obaj pytaliście.
42. I powiedzial do tego, o ktorym wiedzial, ze jest zbawiony: "Wspomnij o mnie twemu panu (tj. twojemu krolowi, abym mogl wydostac sie z wiezienia)." Ale Szaitan (Szatan) sprawił, że zapomniał wspomnieć o tym swemu Panu [lub Szatan sprawił, że [(Jusuf (Józef)] zapomniał wspominanie swojego Pana (Allaha), aby prosić o Jego Pomoc zamiast innych]. (Joseph)] przebywał w więzieniu kilka (więcej) lat.
43. A król (Egiptu) powiedział: „Zaprawdę, widziałem (we śnie) siedem tłustych krów, które pożerało siedem chudych – i siedem zielonych kłosów, a (siedem) innych suchych. O dostojnicy! Wyjaśnij mi mój sen, jeśli potrafisz interpretować sny.
44. Oni powiedzieli: "Pomieszaliśmy fałszywe sny i nie jesteśmy biegli w wyjaśnianiu snów."
45. Wtedy człowiek, który został uwolniony (jeden z dwóch, którzy byli w więzieniu), teraz w końcu przypomniał sobie i powiedział: „Wyjaśnię ci jego interpretację, więc wyślij mnie”.
46. (Powiedział): „O Józefie ( Józefie), mężu prawdy ! Wyjaśnij nam sen o siedmiu tłustych krowach, które siedem chudych pożerało, o siedmiu zielonych kłosach i siedmiu suchych, abym mógł wrócić do ludu i żeby się dowiedzieli”.
47. [(Yusuf (Joseph)] powiedział: „Przez siedem kolejnych lat będziecie siać jak zwykle, a to (żniwo), które zbierzecie, pozostawicie w kłosach, (wszystko) – z wyjątkiem odrobiny tego, którą możecie zjeść .
48. „Potem nadejdzie siedem ciężkich (lat), które pochłoną to, co dla nich z góry przygotowałeś, (wszystko), z wyjątkiem odrobiny tego, czego strzegłeś (przechowywałeś).
49. „Potem nadejdzie rok, w którym ludzie będą mieli obfity deszcz i w którym będą tłoczyć (wino i oliwę)”.
50. I rzekł król: „Przyprowadźcie go do mnie”. Ale kiedy przyszedł do niego posłaniec, [Jusuf (Józef)] powiedział: „Wróć do swojego pana i zapytaj go:„ Co się stało z kobietami, które skaleczyły sobie ręce? Zaprawdę, mój Pan (Bóg) jest świadomy ich podstępu!'”
51. (Król) powiedział (do kobiet): "Co was spotkało, kiedy staraliście się uwieść Yusufa (Józefa)?" Kobiety powiedziały: „Bóg broni! Żadne zło nie zna nas przeciwko niemu!” Żona Al-'Aziza powiedziała: „Teraz prawda jest oczywista (dla wszystkich). To ja starałam się go uwieść i on z pewnością należy do prawdomównych”.
52. [Wtedy Józef powiedział: „Poprosiłem o to pytanie], aby on (Al-Aziz) wiedział, że nie zdradziłem go potajemnie. Zaprawdę, Bóg nie kieruje podstępem zdrajców.
53. „I nie uwalniam się (od winy). Zaprawdę, ludzkie ja jest skłonne do zła, chyba że mój Pan obdarzy Swoim Miłosierdziem (kogo zechce). Zaprawdę, mój Pan jest Często Przebaczający, Najlitościwszy”.
54. A król rzekł: „Przyprowadźcie go do mnie, abym mógł go przywiązać do mojej osoby”. Potem, kiedy do niego przemówił, powiedział: „Zaprawdę, dzisiaj jesteś z nami na wysokim stanowisku iw pełni zaufany”.
55. [Jusuf (Józef)] powiedział: „Postaw mnie nad spichlerzami ziemi; Zaprawdę, będę ich strzegł z pełną świadomością” (jako minister finansów w Egipcie, w miejsce Al-'Aziza, który wówczas nie żył).
56. W ten sposob dalismy Jusufowi (Józefowi) wladze nad ziemia, aby mogl ja posiasc, kiedy i gdzie chce. Oblewamy Naszym miłosierdziem, kogo chcemy, i sprawiamy, że nagroda Al-Muhsinun nie jest stracona (dobrzy czyniący – patrz V.2:112).
57. Zaprawdę, nagroda życia ostatecznego jest lepsza dla tych , którzy wierzą, boją się Boga i przestrzegają Jego nakazów.
58. A bracia Yusufa (Józefa) przyszli i weszli do niego, a on ich rozpoznał, ale oni go nie rozpoznali.
59. A kiedy wyposazyl ich w zaopatrzenie (zgodnie z ich potrzebami), powiedzial: "Przywiedzcie mi waszego brata od waszego ojca; (miał na myśli Beniamina). Czy nie widzicie, że daję pełną miarę i że jestem najlepszym z gospodarzy?
60. „Ale jeśli go do mnie nie przyprowadzicie, nie będzie dla was miary (zboża) ze mną i nie będziecie się do mnie zbliżać”.
61. Oni powiedzieli: "Postaramy sie uzyskac pozwolenie od jego ojca i zaprawde, zrobimy to!"
62. I [Yusuf (Joseph)] powiedział swoim sługom, aby włożyli pieniądze (za które kupili zboże) do swoich worków, aby mogli o tym wiedzieć, kiedy wrócą do swoich ludzi, aby mogli wrócić .
63. A kiedy oni powrócili do swego ojca, powiedzieli: "O nasz ojcze! Nie otrzymamy więcej miary zboża (chyba że weźmiemy naszego brata). Poślij więc z nami naszego brata, a my otrzymamy naszą miarę i naprawdę będziemy go strzec”.
64. On powiedzial: "Czy moge ci go powierzyc, z wyjatkiem tego, jak powierzylem ci jego brata [Jusufa (Józefa)] przedtem? Ale Allah jest najlepszy do strzeżenia i jest najbardziej litościwy z tych, którzy okazują miłosierdzie”.
65. A kiedy otworzyli swoje torby, okazało się, że zwrócono im pieniądze. Powiedzieli: "O nasz ojcze! Czego (więcej) możemy pragnąć? To, nasze pieniądze zostały nam zwrócone, więc zdobędziemy (więcej) żywności dla naszej rodziny, będziemy pilnować naszego brata i dołożymy jeszcze jedną miarę wielbłąda. Ta ilość jest łatwa (dla króla do dania).”
66. On [Jakub] powiedział: „Nie wyślę go z wami, dopóki nie złożycie mi uroczystej przysięgi w imieniu Allaha , że przyprowadzicie go do mnie z powrotem, chyba że sami zostaniecie otoczeni”. A gdy złożyli uroczystą przysięgę, powiedział: „Allah jest Świadkiem tego, co powiedzieliśmy.
67. I powiedzial: "O moi synowie! Nie wchodźcie jedną bramą, ale wchodźcie różnymi bramami, a ja nie mogę wam nic pomóc przeciwko Allahowi. Zaiste! Decyzja należy wyłącznie do Allaha. W Nim pokładam ufność i niech wszyscy, którzy ufają, pokładają w Nim swoją ufność”.
68. A kiedy weszli zgodnie z rada ich ojca, nie pomoglo im to w zupelnosci wbrew (woli) Allaha; zaspokoil jedynie potrzebe wewnetrznego ja Jakuba. Zaprawdę, on został obdarzony wiedzą, ponieważ My go nauczyliśmy, lecz większość ludzi nie wie.
69. A kiedy oni weszli przed Jusufem, on przyjal do siebie swego brata i powiedzial: "Zaprawde! Ja jestem waszym bratem, wiec nie smuccie sie za to, co oni czynili!"
70. A kiedy wyposazyl ich w zaopatrzenie, wlozyl mise (zlota) do torby swego brata, a wtedy krzykacz zawolal: "O wy (w) karawanie! Zaprawdę, jesteście złodziejami!”
71. Oni, zwrocajac sie ku nim, powiedzieli: "Co was ominelo?"
72. Oni powiedzieli: "Zaprzepaściliśmy misę królewską, a dla tego, kto ją przyniesie, jest ładunek wielbłąda; Będę nim związany”.
73. Oni powiedzieli: "Na Boga! Przecież wiecie, że nie przyszliśmy szerzyć zgorszenia na ziemi i nie jesteśmy złodziejami!”
74. Oni [ludzie Józefa] powiedzieli: "Jaka bedzie kara dla niego, jesli jestescie klamcami!"
75. Oni [bracia Yusufa (Józefa)] powiedzieli: „Kara powinna być taka, że ten, w czyjej torbie to zostało znalezione, powinien być przetrzymywany w celu ukarania (za przestępstwo). W ten sposób karzemy Zalimun (niesprawiedliwych itp.)!”
76. Wtedy [Józef] rozpoczął (poszukiwanie) w ich torbach, zanim dotarł do torby swojego brata. Potem wyjął ją z torby brata. Tak zaplanowaliśmy dla Józefa. Nie mógł on wziąć swojego brata na mocy prawa królewskiego (jako niewolnika), gdyby nie zechciał tego Bóg. (Więc Bóg zobowiązał braci do „kary, czyli zniewolenia złodzieja”). My wywyższamy tych, których chcemy, do stopni, ale ponad wszystkimi, którzy posiadają wiedzę, jest Wszechwiedzący (Allah).
77. Oni [bracia Józefa] powiedzieli: „Jeśli on kradnie, to był brat jego [Józefa], który przed nim ukradł”. Ale Józef zachował te rzeczy w sobie, nie ujawniając im sekretów. Powiedział (w sobie): „Jesteście w najgorszym przypadku, a Bóg najlepiej wie, jaka jest prawda w tym, co twierdzicie!
78. Oni powiedzieli: "O wladco kraju! Zaprawdę, on ma starego ojca (który będzie go opłakiwał); więc weź jednego z nas na jego miejsce. Zaprawdę, uważamy, że jesteś jednym z Muhsinun (dobrych – patrz V.2:112).”
79. On powiedzial: "Niech Allah broni, abyśmy zabrali kogokolwiek poza tym, u którego znaleźliśmy naszą posiadłość. Zaprawdę (jeśli tak zrobiliśmy), powinniśmy być Zalimun (niesprawiedliwi).”
80. Kiedy więc zwątpili w niego, zorganizowali naradę w cztery oczy. Najstarszy z nich powiedział: „Czyż nie wiecie, że wasz ojciec złożył wam przysięgę w imieniu Allaha , a przedtem nie wywiązaliście się ze swoich obowiązków wobec Józefa? Dlatego nie opuszczę tej ziemi, dopóki mój ojciec mi na to nie pozwoli albo dopóki Allah nie rozstrzygnie mojej sprawy (uwalniając Beniamina), a On jest najlepszym z sędziów.
81. „Wróć do swego ojca i powiedz: „O nasz ojcze! Zaprawdę, twój syn ukradł, a my świadczymy tylko zgodnie z tym, co wiemy, i nie mogliśmy poznać tego, co skryte!
82. "I zapytaj (mieszkańców) miasta, w którym byliśmy, i karawany, w której wróciliśmy, a zaprawdę mówimy prawdę."
83. On [Jakub] powiedział: „Nie, to wy sami w coś wciągnęliście. Dlatego cierpliwość jest dla mnie najwłaściwsza. Niech Bóg sprowadzi ich wszystkich do mnie. Zaprawdę, On! Tylko On jest Wszechwiedzący, Wszechmądry”.
84. A on odwrocil sie od nich i powiedzial: "Och, moja zlosc z powodu Jusufa (Józefa)!" I stracił wzrok z powodu smutku, który tłumił.
85. Powiedzieli: „Na Allaha! Nigdy nie przestaniesz wspominać Józefa, dopóki nie osłabniesz ze starości albo nie umrzesz.
86. Powiedział: „Skarżę się Bogu tylko na mój smutek i cierpienie , a od Boga wiem to, czego wy nie wiecie.
87. „O synowie moi! Idźcie i dowiedzcie się o Józefie i jego bracie, i nigdy nie traćcie nadziei na miłosierdzie Allaha . Zaprawdę, nikt nie wątpi w miłosierdzie Allaha , z wyjątkiem ludzi, którzy nie wierzą.
88. A gdy weszli do niego [Józefa], powiedzieli: „O władco kraju! Trudne czasy spadły na nas i naszą rodzinę, a my przynieśliśmy tylko marny kapitał. Zapłać nam więc pełną miarę i bądź dla nas jałmużny. Zaprawdę, Bóg nagradza tych, którzy czynią jałmużnę.
89. On powiedzial: "Czy ty wiesz, co zrobiles z Jusufem (Józefem) i jego bratem, kiedy byles nieswiadomy?"
90. Oni powiedzieli: „Czy ty naprawdę jesteś Józefem?”. On odpowiedział: „Ja jestem Józef, a to mój brat. Zaprawdę, Bóg okazał nam łaskę. Zaprawdę, ten, kto boi się Boga , będąc Mu posłusznym (powstrzymując się od grzechów i złych uczynków, a czyniąc dobre uczynki), i jest cierpliwy, zaprawdę, Bóg nie zmarnuje nagrody Muhsinun (czyniących dobro – patrz Werset 2:112).
91. Oni powiedzieli: "Na Boga! Zaprawdę, Allah wybrał was ponad nami, a my z pewnością byliśmy grzesznikami”.
92. Powiedział: „Nie ma dla was dzisiaj żadnego zarzutu. Niech Bóg wam przebaczy, On jest Najmiłosierniejszy spośród tych, którzy okazują miłosierdzie!
93. „Idź z tą moją koszulą i zarzuć ją na twarz mojego ojca, a on odzyska przejrzystość i przyprowadzi do mnie całą swoją rodzinę”.
94. A gdy karawana odjechała, ich ojciec powiedział: „Rzeczywiście czuję zapach Józefa (Józefa), o ile tylko nie uważacie mnie za starca (osobę, która ma osłabiony umysł z powodu starości)”.
95. Oni powiedzieli: "Na Boga! Z pewnością tkwisz w swoim starym błędzie”.
Kliknij tutaj, aby pobrać książkę: Niesamowity Koran
96. A gdy przybył zwiastun radosnej nowiny , zarzucił ją (koszulę) na twarz i odzyskał wzrok. Powiedział: „Czyż nie powiedziałem ci: „Wiem od Boga to, czego ty nie wiesz?”
97. Powiedzieli: „Ojcze nasz! Proś Boga o przebaczenie za nasze grzechy, bo przecież byliśmy grzesznikami.
98. Powiedział: „Będę prosił mojego Pana o przebaczenie dla was, zaprawdę, On! Tylko On jest Przebaczający, Najlitościwszy”.
99. A kiedy oni weszli do Józefa, on przyjal do siebie swoich rodzicow i powiedzial: "Wejdzcie do Egiptu, jesli Bóg zechce, bezpiecznie!"
100. I wyniósł swoich rodziców na tron, a oni padli przed nim na twarz, oddając mu pokłon. I rzekł: „O mój ojcze! Oto wykładnia mojego snu sprzed dawna! Mój Pan spełnił go! Zaiste był dla mnie dobry, kiedy wyprowadził mnie z więzienia i wyprowadził was (wszystkich tutaj) z życia beduińskiego, po tym jak szatan zasiał wrogość między mną a moimi braćmi. Zaprawdę, mój Pan jest Najłaskawszy i Najłaskawszy dla kogo zechce. Zaprawdę! Tylko On jest Wszechwiedzący, Wszechmądry.
101. „Panie mój! Zaiste obdarzyłeś mnie władzą i nauczyłeś mnie interpretować sny; (Jedyny) Stwórco nieba i ziemi ! Jesteś moim Obrońcą, Pomocnikiem, Opiekunem, Opiekunem itd. na tym świecie i w życiu pozagrobowym, spraw, abym umarł jako muzułmanin (ten, który podporządkował się Twojej Woli) i dołącz mnie do sprawiedliwych.
102. To jest nowina o Ghaib (niewidzialnym), którą objawiamy tobie przez natchnienie. Ty nie byłeś z nimi, kiedy oni układali swój plan i kiedy knuli spisek.
103. Większość ludzi nie uwierzy, nawet jeśli bardzo tego pragniecie.
104. I nie żądasz za to żadnej nagrody. On jest niczym innym, jak napomnieniem i radą dla Alaminów.
105. Ileż znaków na niebie i ziemi oni pomijają, odwracając się od nich!
106. Większość z nich nie wierzy w Allaha, chyba że dodają Mu współtowarzyszy.
107. Czyż oni czują się bezpieczni, gdy nagle spadnie na nich zasłona kary Allaha lub gdy nadejdzie Godzina (Ostateczna), której nawet nie przeczuwają?
108. Powiedz (o Muhammadzie): „Oto moja droga. Wzywam Allaha (tj. do Jedności Allaha – islamskiego monoteizmu ) z pełną wiedzą. Ja i każdy, kto idzie za mną (również muszę wzywać innych do Allaha, tj. do Jedności Allaha – islamskiego monoteizmu) z pełną wiedzą. Niech będzie uwielbiony i wywyższony Allah (ponad wszystkich, których Jemu przypisują współtowarzyszy). Ja nie jestem z plemienia Mushrikun (politeistów, pogan, bałwochwalców i niewierzących w Jedność Allaha; tych, którzy czczą innych razem z Allahem lub czynią Allahowi rywali lub współtowarzyszy).”
109. I nie wysłaliśmy przed wami (jako Posłańców) nikogo poza ludźmi, których natchnęliśmy spośród mieszkańców miast. Czyż oni nie przemierzyli ziemi i nie widzieli, jaki był koniec tych, którzy byli przed nimi? Zaprawdę, mieszkanie życia ostatecznego jest najlepsze dla tych, którzy boją się Allaha i są Mu posłuszni. Czyż nie rozumiecie?
110. A kiedy poslancy stracili nadzieje i myśleli, że zostali odrzuceni, przyszła do nich Nasza Pomoc i zostali wybawieni ci, których chcielismy. Nasza kara nie może być odwrócona od ludzi, którzy są mudżrimunami (przestępcami, nieposłusznymi Bogu, grzesznikami, niewiernymi, bałwochwalcami).
111. Zaiste, w ich opowieściach kryje się nauka dla ludzi rozumnych. Nie jest on (Koran) sfałszowanym stwierdzeniem, lecz potwierdzeniem istnienia Ksiąg Allaha [Tory, Ewangelii i innych Pism Allaha], szczegółowym wyjaśnieniem wszystkiego, przewodnikiem i miłosierdziem dla ludzi wierzących.
