Religia szyicka (szyicka) (sekta) – islamski wykład z historii

To jest wykład szejka-Uthmana-Al-Khameesa dostępny pod adresem https://www.youtube.com/watch?v=UgyllqJR-Pc, przetłumaczony i spisany poniżej.

Walka między prawdą a fałszem

Szejk powiedział, że walka między prawdą a fałszem jest bitwą, która jest bardzo stara i rozpoczęła się od dnia, w którym nasz Allah SWT stworzył naszego ojca Adama AS, ale od momentu, w którym Iblees, niech Allah AJ chroni nas przed jego złem, od chwili, w której odmówił złożenia pokłonu Prorokowi adamowi. To jest stara bitwa, a Allah wspomina w Koranie, że będzie ona trwała aż do dnia sądu i dlatego Iblees, jak podano w Koranie, powiedział Allahowi, że przez twoją moc i twojej mocy, zwiodą ich wszystkich z wyjątkiem twoich szczerych niewolników. Jak również wspomniano w Koranie, szukał pozwolenia Allaha, aby mógł żyć do Dnia Sądu, aby mógł nadal wprowadzać ludzi w błąd, a Allah spełnił jego prośbę.

Podział religii na różne sekty

Prorok (s.a.w.) wspomniał w autentycznych hadisach, zapisanych przez imama Tirmidhiego i imama Ahmeda oraz innych, że Żydzi się podzielą i wyróżnią 71 różnych sekt, a chrześcijanie również podzielą się na 72 różne sekty, co stanowi ummę, muzułmańską ummę, która podzieli się na 73 różne sekty. Jest to więc testament i to jest coś, o czym Prorok (s.a.w.) poinformował nas, że będą sekty i że będą różnice, a następnie Prorok (s.a.w.) jasno wskazał drogę, która jest prawdziwa i właściwa. Kiedy zapytano go o to i o to, jaka jest właściwa droga, odpowiedział, że to ta, którą ja i moi towarzysze podążamy dzisiaj.

Szejch tak powiedział, więc teraz, gdy wiemy, że będzie tak wiele różnic i tak wiele sekt, nie smućcie się, nie zasmucajcie się z tego powodu. Powinniście raczej przywiązywać wagę do wiedzy o tych różnych sektach i o tym, jak sobie z nimi radzić. Poznajcie, która grupa jest słuszna i zwycięska, i bądźcie wśród nich, abyście mogli do nich należeć. To jest coś, co Allah zarządził, że będą różnice i sekty. Nie ma więc sensu sprzeciwiać się postanowieniu Allaha SWT. Powinniśmy raczej wiedzieć, jak postępować zgodnie z postanowieniem Allaha, poznając te sekty i chroniąc nasze dusze.

Sześć głównych kategorii sekt w islamie

Szejch powiedział, że nasz prorok (SAW) poinformował nas, że ludzie, którzy przypisują się tej religii, muzułmanie, są podzieleni na 73 różne sekty. Szejch dodał, że niektórzy uczeni islamu uważali, że liczba 73 nie jest tym, co oznacza sama w sobie, co oznacza, że liczba nie ma znaczenia, a znaczeniem jest to, że będzie wiele różnych sekt. Tak czy inaczej, szejch powiedział, że wszystkie te sekty można podzielić na sześć. To są 6 głównych kategorii sekt, z których wywodzi się wiele odgałęzień. Te sześć głównych kategorii to

Ahle-Sunnah Wal Jamaaah / Ahle Hadis
szyicki.
Khawarij
Qadariyyah
Murjiah
Jahameeya

A z tych sześciu głównych kategorii masz wszystkie te różne sekty, które powstały w ich wyniku.

Podstawowe kategorie sekty szyickiej

Szejch mówi, że tematem i motywem dzisiejszego seminarium jest omówienie jednej z tych sześciu głównych kategorii, a mianowicie kategorii szyitów . Ta kategoria, sama w sobie, dzieli się na siedemdziesiąt różnych opcji, więc istnieje siedemdziesiąt różnych sekt, które wywodzą się wyłącznie z szyitów. Szejch powiedział, że spośród najsłynniejszych z nich są Zaidiyyah, Ithna Ashariya, Ismailiyah, Nusajriyyah, Druzowie [al-bahaiyah, al-babiyah] i al-Qarameetah. To tylko niektóre z nazw najsłynniejszych sekt szyitów, ale jak powiedział, jest ich prawie siedemdziesiąt.

Abdullah Ibn Saba – Osoba, która zapoczątkowała religię szyicką

Szyici przeszli przez kilka etapów. Pierwszy etap rozpoczął się od jednej osoby, która zapoczątkowała tę koncepcję szyitów, był człowiekiem, który pierwotnie był Żydem i był znany jako Abdullah ibn Saba. Pochodził z Sany, współczesnej stolicy Jemenu. Był tym, który jako pierwszy wpadł na pomysł i powiedzenie oraz stwierdzenie, że (kalif) Ali RA był w rzeczywistości Bogiem.

Więc ten człowiek, Abdullah Ibn Saba, twierdził, że jest muzułmaninem i dał do zrozumienia, że jest muzułmaninem i to on pierwszy powiedział, że Ali jest Allahem i że Ali jest Bogiem. Był także pierwszą osobą, która powiedziała, że Ali RA powinien był być przywódcą po śmierci Proroka SAW i że inni towarzysze Proroka SAW, niech Allah będzie z nich zadowolony, oszukali i oszukali Alego z jego prawej strony bycia następcą Proroka SAW. A Abdullah Ibn Saba pojawił się pod koniec khilafa (kalifatu) w czasach kalifa Osmana RA.

Ludzie przypisujący boskość Ali (RA)

Szejk powiedział, że było to pod koniec kalifa Osmana, kiedy doszło do kalifa Alego RA, grupa ludzi przybyła do Alego (RA) w Kufaa i powiedziała mu: „Ty jesteś nim, jesteś On. „Ty jesteś Nim” Więc powiedział: „Kim on jest?” A oni odpowiadają, że jesteś Allahem. Więc rozgniewał się na to i surowo ich zganił i zapytał: „Czy inni ludzie twierdzą to oprócz was?” A oni powiedzieli: „Tak, jest mnóstwo ludzi, którzy tak mówią. Więc powiedział im, żeby poszli i przyprowadzili tych wszystkich ludzi. Więc przybyli do Kufy, gdzie mieszkał, i zaczął ich ostrzegać przed mówieniem tego i powiedział im: „Raczej jestem sługą spośród wielu sług Allaha. Jeśli będę posłuszny Allahowi, to Allah mnie wynagrodzi, jeśli zechce, a jeśli nie będę posłuszny Allahowi, Allah mnie ukarze, jeśli zechce. Zamiast tego jestem człowiekiem. Jem i piję. Więc wycofaj się ze swojego oświadczenia (co oznacza wycofanie tego, co mówisz).” Więc odmówili tego. Dał im więc trzy dni. każdego dnia przychodził i ostrzegał ich ponownie, ale trzeciego dnia, kiedy zdał sobie sprawę, że nie wycofają się ze swoich zeznań, kazał ich zabić, aby wykopać kilka dołów w ziemi i rozpalić w nich ogień te doły i wrzucił tych ludzi do ognia za skojarzenie człowieka z Bogiem.

Szejk powiedział, że kiedy Ali (RA) zaczął kopać te doły i rozpalił w nich ogień i zagroził, że wrzuci je do ognia, ludzie ci podzielili się na trzy grupy. Pierwsza grupa składała się z ludzi, którzy wycofali się i powiedzieli mu, że jeśli mówisz, że nie jesteś Bogiem, to wierzymy ci na słowo, że nie jesteś Bogiem i wycofali się z tego stwierdzenia. Druga grupa dobrowolnie rzuciła się w ogień i powiedziała, że tylko Bóg ognia może ukarać ogniem. Więc to jest dowód na to, że jesteś Bogiem. A trzecia grupa powiedziała, że wycofają to oświadczenie, ale w rzeczywistości w swoich sercach nadal mieli to przekonanie. Więc otwarcie się wycofali, ale wewnątrz nadal mieli to przekonanie i nadal przez jakiś czas ukrywali swoje prawdziwe przekonania.

W tym czasie (około 40 hidżry), kiedy te grupy odeszły od głównego nurtu islamu, nie miały swoich oddzielnych meczetów, uczonych ani Fiqh. Raczej nie mieli swojej określonej metodologii praktykowania religii. Zamiast tego żyli z muzułmanami jako normalni i zwykli ludzie.

Należy zauważyć, że w tych wczesnych czasach szyici nie byli znani w ten sposób (pod tym terminem „szyici”). Trwało to aż do sporu, który miał miejsce między kalifem Ali (RA) i Muawiya (RA) oraz bitwy, która miała miejsce w Siffin. W tym czasie ludzie zaczęli nazywać zwolenników Alego szyitami Ali, zwolennikami Muawiya i tak dalej.

Śmierć Muawaiya jako kalifa muzułmanów

I ten stan rzeczy trwał aż do 60 roku Hidżry. Nie mieli więc meczetów, nie było takiej grupy znanej jako szyici i nie mieli uczonych i tak dalej, i tak dalej. W sześćdziesiątym roku Hidżry, Muawiya (RA) zmarł, a przedtem wyznaczył swojego następcę, swojego syna Yazeeda. W tym czasie, Hussein (Alayhis Salam ), wnuk Proroka SAW, który był również synem Alego (RA), i Abdullah Ibn Zubair (RA) odmówili złożenia przysięgi wierności Yazeedowi. Tak więc, gdy ludzie z Kufaa (Irak) usłyszeli, że Hussein odmówił złożenia przysięgi wierności Yazeedowi, napisali do niego wiele listów, prosząc go, aby przybył do Iraku, aby mogli zamiast tego złożyć mu swoją przysięgę wierności.

Tak więc w tym momencie ponownie nie było określonej grupy szyickiej. Jedyna różnica polegała na tym, że ci ludzie wierzyli, że Ali (RA) i Hussain (AS), obaj z rodziny Proroka, mieli więcej praw do Kalifatu (kalifatu i rządów) niż pozostali.

Szejch powiedział, że historia Husajna i jego podróży do Kufy jest bardzo długa i czas nie pozwala nam na zagłębianie się w szczegóły, ale streszczę ją w dwóch stwierdzeniach. Pierwsze z nich mówi, że po tym, jak Husajn (RA) otrzymał listy z zaproszeniem do Kufy, udał się tam z zamiarem złożenia przysięgi wierności i zostania kalifem (kalifem). Jednak ci, którzy go zaprosili, oszukali go i nie udzielili mu wsparcia, gdy siły Husajna zostały zaatakowane, w wyniku czego Husajn zginął.

Wyrzuty sumienia ludu Kufa

Szejk powiedział, że po śmierci Hussaina (AS) wielu ludzi z Kufy miało wyrzuty sumienia i żałowało, że jak to się stało, że ten wielki towarzysz i wnuk proroka przychodzi do nas, a my nie wspieramy go pomimo obietnice i zapewnienia, które mu wysłaliśmy.

I tak stali się bardzo skruszeni i było to w roku 61 Hijra. Trwało to przez wiele lat, aż do roku 64, kiedy mieli wyrzuty sumienia i żal, aż do śmierci Yazeeda, a po śmierci Yazeeda utworzyli armię, aby mogli odpokutować za grzech i nazwali tę armię „armią z Tawwabeen”, co oznacza tych, którzy pokutowali.

Drugi etap formowania się szyitów (szyitów)

Tak więc w roku 64 H, kiedy utworzyli armię Tawwabeen, rozpoczął się drugi etap rozwoju religii szyickiej. Do tego czasu nadal mieszkali z ludem Ahle Sunnah (sunnitami). Tak więc nadal nie mieliśmy sytuacji, w której szyici nie ufali towarzyszom proroka i nie mieli swoich dwunastu imamów itp. Jednak na tym etapie zaczęli twierdzić, że przywództwo muzułmanów powinno przejść na kalifa Ali i powinien był zostać tylko z tą rodziną.

Szejk powiedział, że jeśli ponownie przyjrzymy się głównym kategoriom sekt, które zostały podkreślone wcześniej, tylko szyici i chawarijowie podzielili się z powodów politycznych. Nie miało to nic wspólnego z żadnymi wierzeniami i praktykami religijnymi. Więc nie chodziło o wyznanie, metodologię czy Aqeedah. Przyczyny były głównie polityczne. Powiedział, że jeśli chodzi o pozostałe trzy kategorie sekt, zaczęły się one od kwestii wyznania.

Więc szejk powiedział, że od hidżry roku 64 i później ruchy stały się polityczne. Zaczęli nie zgadzać się z przywódcami swoich czasów, niezależnie od tego, czy byli to przywódcy z Banu Umaiyya, czy z Banu Abbas. Trwało to przez kilkaset lat, aż do czwartego wieku islamu. Jedynymi różnicami między nimi a ludem Ahle Sunna (sunnitami) były problemy, jakie mieli z przywódcami ummy i polityką. To właśnie w czwartym wieku islamu mieli wielu uczonych, którzy wyszli na powierzchnię i zaczęli zmieniać tę kwestię polityczną w kwestię dotyczącą aqeedah i wyznania religijnego oraz stworzyli inny rodzaj wyznania i metodologii. W tym czasie było wielu uczonych, takich jak al-qulaini, al-mufeed, as-sudooq i al-noumaani. Byli to niektórzy uczeni, którzy w tym czasie zaczęli zmieniać ideologię polityczną i przechodzić na kwestie wiary i metodologii.

Podział szyitów na Aqeeda i Religious Credo

Szejch powiedział, że w tym czasie, od IV wieku i dalej, kiedy zaczęli zmieniać swoją ideologię polityczną na akidę, to właśnie wtedy zaczęli przejmować poglądy Abdullaha ibn Saby z czasów kalifa Othmana (RA) i zaczęli włączać te idee i ideologię do swojego wyznania religijnego. Szejch powiedział, że ponieważ szyici są podzieleni na szereg sekt, początek rozłamu w ruchu szyickim rozpoczął się w roku 122 Hidżry i to wtedy, gdy Zaid ibn Ali ibn Hussain ibn Ali ibn Abu Talib - jeden z potomków kalifa Alego (RA) chciał walczyć i sprzeciwić się rządom kalifa Hiszama ibn Abdula Malika, kiedy jasno dał do zrozumienia, że jest tam wiele osób, grupa ludzi, którzy przybyli z Iraku i przybyli, aby go wesprzeć, tak jak chcieli wesprzeć jego dziadków i przodków. Ale zanim go poparli, zapytali go o jego opinię dotyczącą kalifów Abu Bakara i Umara. Więc Hisham ibn Abdula Malik odpowiedział, że obaj byli z towarzyszy Proroka (SAW), a co do Abu Bakara, to jest on moim dziadkiem, jest jednym z moich przodków. Kiedy usłyszeli tę odpowiedź, powiedzieli mu: „Czy nie uwolnisz się od nich?” a on odpowiedział: „Nie”. Więc kiedy to powiedział, powiedzieli: „Dlatego cię odrzucimy”. I wtedy nadano im imię Rafidha. Więc ci ludzie, którzy przyszli, podzielili się na dwie grupy. Niektórzy z nich popierali Zaida Ibn Alego, a inni spośród nich odmówili poparcia mu i odrzucili go. Ci, którzy go popierali, stali się później znani jako Zaidiya, a ci, którzy go odrzucili i odmówili poparcia, stali się znani jako Raafidah (ci, którzy odrzucają).

Stawanie się Rafidaha

Więc szejch powiedział, że około 122-123 roku hidżry w historii islamu , szyici powiedzieliby, że nie wierzyli, że Abu Bakar i Umar powinni być przywódcami. Byli przeciwni Abu Bakarowi i Umarowi i chcieli uwolnić się od tych dwóch towarzyszy. Ale to było wszystko, w co wierzyli. Nie powiedzieli nic o tym, że Koran jest niepoprawny, ani że przyjęli praktyki robienia tawaf grobów itp. Nigdy nie mieli tych różnych typów przekonań, które mają dzisiaj. Trwało to do roku 184 hidżry. To jest rok, w którym zmarł Dżafar as-Sadiq, jeden z potomków Husajna i wierzyli, że imamowie, których mają, muszą pochodzić z potomków Husajna (RA). Więc gdy Dżafar as-Sadiq zmarł, różnili się co do tego, kto powinien być jego następcą, aż niektórzy z nich wybrali jednego z jego synów o imieniu Musa. Inni udali się do innego z jego synów, Abdullaha. Trzecia grupa udała się do innego syna, trzeciego syna o imieniu Mohammed, a czwarta grupa udała się do czwartego syna o imieniu Ismail. Z tej grupy, ci ludzie, którzy udali się do Ismaila ibn Dżafara, stali się później znani jako Ismailija. To od nich pochodzi dynastia Fatymidów, która rządziła Egiptem przez wiele lat. Było to w roku 184 H. Do tego czasu nie mieli jeszcze ustalonej akidy, nie mieli kompletnego systemu wierzeń i ideologii, byli tylko Abu Bakara i Umara. Tak było do roku 260 hidżry , w którym zmarł Al-Hassan Al-Askari. Szejk powiedział, że szyici, którzy mają dwunastu szyitów, Itna Ashariyah, wierzą, że imam ich przywództwa musi być jednym z dwunastu imamów. Szejk powiedział, że teraz rozwinie tę myśl.

Wiara dwunastu imamów

Tak więc szejk powiedział, że aż do roku 260 H, czyli roku, w którym zmarł Al-Hassan Al-Askari. Problem polegał na tym, że nie miał dzieci i teraz zaczynamy mieć kolejną sektę spośród szyitów, a są to Dwunastu Szyitów, Ithna Ashariyah. Powiedzieli, że imama, przywództwo jest w 12 imamach. Pierwszym z nich jest Ali (RA), a ostatnim Mehdi. Jest 12 imamów, jak właśnie wspomniał szejk. 1. Ali 2. Jego syn Hassan 3. Hussain (reszta pochodzi od potomków Hussaina) 4. Ali Ibn Hussain 5. Muhammad Ibn Ali znany również jako Al-Baqar 6. Jaffar As-Sadiq 7. Musa Al-Kazim 8. Ali Al-Ridza 9. Muhhamd al-Jawwad 10. Ali Al-Haadi 11. Al-Hassan Al-Askari i 12. Będzie Mehdi

O Mehdim w religii szyickiej

Szejk powiedział, że nie ma tajemnicy, że ostatni imam, Mehdi, jest czymś, co wymyślili, aby mogli dalej propagować swoje poglądy aż do dnia sądu. To dlatego, że Mehdi jeszcze nie przyszedł i według nich pojawi się w jakiejś odległej przyszłości.

Szejk powiedział, że w tym momencie historia przyniosła poważną zmianę w mazhab (wyznanie i aqeedah) oraz w wierzeniach szyitów. Wcześniej, jak powiedzieliśmy, nie było nic ważnego. To były wszystkie rzeczy, które normalnie by ukrywali. Niektórzy z nich zaczerpnęli z wierzeń i ideologii Abdullaha Ibn Saby, inni zaczerpnęli z niektórych wierzeń ahle Sunnah (sunnitów) i mieli wszystkie te wierzenia, ale większość z nich była ukryta i nie mieli kompletnej ideologii ani kompletna aqeedah.

Przypisywanie kłamstw islamskim osobistościom

Szejk powiedział, że w tym momencie zaszła wielka zmiana w ich wierzeniach iw ich mazabie. Przed tym, co oni przypisywali ludziom kłamstwa. Kłamią na Alego, Hassana, Hussaina, Al-Baqara, Jafara Al-Sadaqa, przypisują im kłamstwa, ale ci ludzie (Ali itd.) uwolniliby się od tych kłamstw (np. kłamstwa, które przypisują Ali, że jest Bogiem, ale Ali uwolnił się od tych kłamstw, odrzucając ich twierdzenia). Więc kiedy ludzie przychodzili do nich i mówili, że to właśnie oni o tobie mówią, mówili nie, jesteśmy od tego wolni. Nie zgadzamy się z tym. Ci ludzie nie idą za nami i nie są spośród nas.

Szejk powiedział, że możemy sobie wyobrazić w tym momencie, że to, co zdarzało się wcześniej, polegało na przypisywaniu czegoś na przykład Jafarowi Al-Sadaqowi lub jednemu z imamów, więc ludzie pójdą bezpośrednio do tej osoby i zapytają, czy powiedz to, a oni powiedzą „nie, uwalniamy się od tego, co mówią, a to, co mówią, jest całkowitym kłamstwem”. A potem wracali do tych ludzi, którym przypisywali te kłamstwa, a niektórzy z nich mówili: „Nie, to jest rodzaj taqeeyah, to jest rodzaj ukrywania się, rodzaj przekręcania prawdy lub kłamstwa, więc on nie Naprawdę nie chcę ci powiedzieć prawdy. I tak niektórzy ludzie by im uwierzyli, a niektórzy ludzie by się nie zgodzili i odmówiliby im uwierzenia. Problem, który miał miejsce i nieszczęście, które uderzyło, było po śmierci Al-Hassana Al-Askariego, oni wymyślili wytwór wyobraźni. Jego syn, Al-Mahdi, nie urodził się, nie istnieje, ale oni twierdzili, że tam jest i tylko oni mają do niego dostęp, więc oni zabierają pytania ludzi, a oni zabierają swoje sprawy i oni wrócą i wrócą z odpowiedziami. A kiedy ludzie mówili, że chcemy go poznać, mówili nie. Nikt poza nami nie ma prawa iść. Ci ludzie byli znani jako labwaab lub sufara. W tym czasie były cztery takie osoby, które robiły to przez siedemdziesiąt lat. po prostu szli i twierdzili, że byli jedynymi ludźmi, którzy mieli dostęp do tego imama, a następnie przynosili odpowiedzi i problemy, które sami wymyślili.

Więc szejk powiedział, że te cztery osoby jedna po drugiej ogłosiły, że mają dostęp do tego Mehdiego. Tak więc pierwszym z nich był Osman al-Amri, potem jego syn Mohammed, potem mężczyzna o imieniu Al-Hussain Ibn Rooh, a na końcu Ali As-samri. Przez siedemdziesiąt lat, jeden po drugim, więc kiedy jeden umierał, przechodził na drugiego. Przez siedemdziesiąt lat twierdzili, że mają dostęp do tego imama. W roku 330 H, w chwili śmierci czwartego - Ali AS-Samri, powiedział, że nasze połączenie z tym imamem zostało zakończone. Odcięliśmy się od niego, a on powiedział, że teraz stało się wielkie niewidzialne, co oznacza, że nie mamy już dostępu do tego imama.

Szejch powiedział, że to właśnie wtedy nastąpił niebezpieczny etap w rozwoju szyitów jako sekty. Wcześniej przypisywali swoje zasługi żyjącym ludziom, aby ci mogli odrzucić to, co fałszywie im przypisywano. Ale po śmierci jedenastego imama zaczęli przypisywać zasługi osobie, która nawet nie istnieje, która nawet nie umarła, która jest jedynie wytworem ich wyobraźni. To właśnie wtedy pojawiło się wiele grup, różnych ludzi, z których każdy twierdził, że ma ukryte powiązania z tym imamem. To właśnie tam ludzie kłamią i zaczynają tworzyć nowy rodzaj religii z nowym rodzajem wiary i akidy. To jest czas, jak wspomniał szejk, wcześniej było wielu uczonych, takich jak al-khulaini, an-noumani, al-mufeet, at-toor, al-murtaza i inni, którzy wystąpili i krok po kroku zaczęli im dawać zupełnie nową akidę, zupełnie nową wiarę i ideologię. Wtedy zaczęli mówić na przykład o roli towarzyszy, a zdecydowana większość z nich to niewierni, wtedy zaczęli mówić, że Koran jest niekompletny, że jest zmieniany. Wtedy zaczęli pozwalać swoim ludziom chodzić i robić tawaf wokół grobów imamów i mówić, że można wznosić dua do imamów, imamowie znają to, co niewidzialne, i mogą zmieniać wszechświat i tak dalej. To właśnie wtedy zaczęło się to dziać i w związku z tym pojawiło się wiele dynastii.

Więc szejk powiedział, że mieli kilka dynastii. Z tego pochodzi dynastia buhaiyah, która istniała w IV wieku islamu od roku 334-447H. Trwało to więc około 150 lat. W księgach historii jest powiedziane, że kiedy przejęli władzę, ta dynastia spowodowała wiele zła i zepsucia na ziemi. Potem była inna dynastia o imieniu al-Qaramitah i mieli ludzi takich jak z Hamdan, qarmut i abu ali, a Abu Ali był tym, który ukradł czarny kamień z Kaaba i zabrał Kiswah, pokrycie Czarnego Kamienia i zabił około trzydziestu tysięcy ludzi, aw Mekce, w pobliżu haram, pochował ludzi w obrębie muru Zamzam. Innym z ich dynastii była Obaidiyah, znana również jako dynastia Fatymidów, która rozpoczęła się w Jemenie, a następnie rozprzestrzeniła się do Maroka i ostatecznie osiedliła się w Egipcie, która rozpoczęła się w roku 260 H i zakończyła w roku 564 H, kiedy Salahuddin al Ayyubi obalił nad swoją dynastią. Innym z ich dynastii była Safawiyah, która rozpoczęła się w roku 906 Hidżry, a wcześniej szejk powiedział, że Iran jest całkowitym krajem sunnitów. Tak więc sunnici, ehle sunnah (sunnici) byli w Iranie do 906 Hidżry, kiedy mieli dynastię Safawiyah i kontynuowali z Iranem do roku 1146 Hijrah.

Szejk powiedział, że jedną z rzeczy, na które należy zwrócić uwagę w przypadku tych dynastii, jest to, że chociaż ich czas trwania może być krótki, to za ich rządów popełniono wiele zła. Więc na przykład masz Qaramitah i masz Abu Alego, który poszedł i zabił i dokonał masakry tysięcy pielgrzymów i powiedziałby, że jestem Allahem, a Allah jest mną. On jest tym, który tworzy, a ja jestem tym, który zabija, więc on poszedł i zabrał czarny kamień i pojechał do Bahrajnu i tam mieszkał przez dwadzieścia lat i zabrał czarny kamień i pokrycie Kabaa i dlatego szejk wspomniał, że imam al-qiraqi, który jest jednym z uczniów Imama Ahmada (RA) z jego mazhabu, pisze w swojej księdze fiqh, że jeśli chodzisz po Kaabie, robiąc tawaf, całujesz czarny kamień, jeśli możesz go znaleźć, ponieważ to było w czasie, gdy czarny kamień został usunięty i dlatego napisał to, że jeśli go znajdziesz i pocałujesz, w przeciwnym razie nie. Chodzi o to, że w ich wyniku powstało wiele zła. Następnie mamy Obaidi, dynastię Fatymidów, która przeszła z Jemenu do Maroka. To, co rozumiemy przez Maroko, to stare Maroko, które było Afryką Zachodnią i południową Europą, a potem poszli także do Egiptu. I to byli ludzie, którzy pomogli doprowadzić do upadku dynastii Abbasydów, która została obalona w 656 Hidżry i mówi się, że w tym czasie w krótkim czasie ponad 1.5 miliona muzułmanów zostało zmasakrowanych, a następnie mamy kolejną dynastię, Safawiyah, kiedy wszyscy przejęli władzę w Iranie, zabili i zmasakrowali milion muzułmanów, a szejk powiedział, że nawet dzisiaj, we współczesnym Iranie, nadal macie wiele problemów wynikających i wynikających z nich, jak wszyscy wiedzą.

Więc szejk powiedział, że to było bardzo szybkie, krótkie podsumowanie. Szejk powiedział, że w rzeczywistości powinniśmy nadać mu o wiele większe znaczenie, o wiele więcej treści, o wiele więcej głębi, ale czas nie pozwala i cała chwała Allahowi SWT.

— Koniec wykładu