सौदी अरेबियातील एक अत्यंत प्रसिद्ध विद्वान आणि शिक्षणतज्ज्ञ, 'आइध इब्न अब्दुल्ला अल-कर्नी यांनी एक पुस्तक लिहिले आहे, जे इस्लामी जगात खूप लोकप्रिय झाले आहे. या पुस्तकाचे मूळ अरबी शीर्षक “ला तहजान” आहे. त्याचे इंग्रजीमध्येही भाषांतर झाले आहे. भाषांतरित पुस्तकाचे शीर्षक “ डोंट बी सॅड” (Don't Be Sad ) आहे.
दु:खी होऊ नका पुस्तक
आपण लोकांशी कसे वागतो, स्तुती करताना संयम ठेवतो आणि लोकांना कमी लेखू नये यासाठी त्या पुस्तकातील काही उतारे खाली दिले आहेत.
- जीवनाने मला असे काहीतरी आचरणात आणण्यास शिकवले आहे जे मला कधीही अपयशी ठरले नाही: इतरांबद्दल माझी मान्यता माफक प्रमाणात व्यक्त करणे. या धोरणाचा सर्व प्रकारच्या लोकांवर नेहमीच सकारात्मक परिणाम होतो. मृदू आणि सौम्य शब्द लोकांच्या हृदयावर चमत्कार करतात; आपला धर्म आपल्याला व्यवहारात उदार आणि दयाळू व्हायला शिकवतो:
- आणि अल्लाहच्या कृपेने तुम्ही त्यांच्याशी सौम्यपणे वागलात. आणि जर तुम्ही कठोर आणि कठोर मनाचे असता तर ते तुमच्यापासून दूर गेले असते...(कुरआन ३:१५९)
- “हाऊ टू विन फ्रेंड्स” या पुस्तकाच्या लेखकाने असे म्हटले आहे की लोकांना आपल्याकडे आकर्षित करण्याचा एक महत्त्वाचा घटक म्हणजे त्यांची प्रशंसा आणि प्रशंसा करणे.
- मी सहमत नाही: संयम आणि न्याय आवश्यक आहे: निःसंशयपणे अल्लाहने प्रत्येक गोष्टीसाठी मोजमाप निश्चित केले आहे. (कुरआन ६५:३)
- म्हणून एखाद्याने कृत्रिमरित्या इतरांची खुशामत करू नये किंवा त्यांच्याशी कोरडे व दूर राहू नये. निश्‍चितच, अतिउत्साही वायू असलेल्या लोकांकडे आपण खाली पाहण्याचा मार्ग स्वीकारू शकतो; परंतु परिणामी, आपणच आपले मित्र गमावू - आणि ते नाही जे आपल्याला गमावतील. तुम्ही मैत्रीपूर्ण नसल्‍यास, तुम्ही लवकरच तुमच्‍याशी ओळख करून देण्यासाठी कोणीतरी शोधू शकाल.आणि तुमचे अनुसरण करणार्‍या विश्वासणाऱ्यांशी दयाळू आणि नम्र व्हा. (कुराण 26:215) ...आणि लोकांशी चांगले बोला...(कुरआन २:८३) जीवनात, मी विशेषतः त्यांच्या व्यवहारात करिष्माई असलेल्यांनी प्रभावित झालो आहे. जे त्यांच्या चांगल्या चारित्र्याने इतरांना चुंबकीयपणे आकर्षित करतात. ते नेहमी इतरांसाठी हसतमुख असतात, त्यांच्या जीभ प्रामाणिक असतात आणि त्यांची अंतःकरणे मत्सर आणि द्वेषापासून मुक्त असतात.
- अल्लाहच्या परवानगीने, पृथ्वीवरील लोकांमध्ये स्वीकृती मिळवणे आपल्यापैकी प्रत्येकाच्या आवाक्यात आहे. ही स्वीकृती खजिना किंवा संपत्तीने विकत घेतली जात नाही, परंतु ती अल्लाहप्रती प्रामाणिकपणा, सत्यता, अल्लाह आणि त्याचे मेसेंजर (bpuh) यांचे प्रेम, इतरांना चांगले पसरवण्याची आवड आणि स्वत: च्या नीच मताने मिळवली जाते.
- एक अरब कवी म्हणाला: "दुष्ट चारित्र्य लवकरच त्याच्या दुष्टपणाची जाणीव करणे थांबवते, शारीरिक इजा मृतांना वेदना देत नाही."
- आत्ममग्न असलेल्या व्यक्तीला आतून कनिष्ठ आणि उदास वाटण्याची शक्यता असते. आणि असे काही लोक आहेत जे स्वत: ला पाहिजे त्यापेक्षा जास्त उच्च विचार करतात. अशा लोकांची काही उदाहरणे डोळ्यासमोर येतात, ज्या लोकांनी समाजासाठी योगदान देण्यासाठी काही प्रयत्न केले, नंतर असे वाटले की त्यांचे कार्य जीवनभराच्या कामगिरीसाठी पात्र आहे.
- माझ्या ओळखीच्या एका विद्यार्थ्याने तरुण मुस्लिमांना लक्ष्य करून काही छोट्या पुस्तिका लिहिल्या. मला त्याला प्रोत्साहन द्यायचे होते, म्हणून मी त्याच्या प्रयत्नांची प्रशंसा केली. मग, पुस्तिकेबद्दल, त्या किती प्रमाणात वितरित केल्या गेल्या आणि त्यांना किती प्रशंसा मिळाली याबद्दल तो अविरतपणे बोलू लागला. या व्यक्तीची स्वतःची दृष्टी पाहून मी थक्क झालो, परंतु लोक दुर्लक्ष करणे किंवा खाली टाकणे कसे आवडत नाही हे देखील मी त्याच्याकडून शिकलो.
- आणखी एका प्रसंगी, मी एका विद्यार्थ्याचे टेप केलेले व्याख्यान ऐकले. इस्लामचे ज्ञान मिळविण्यासाठी त्यांचे प्रयत्न सुरू ठेवण्यास प्रोत्साहित करण्याच्या हेतूने मी त्यांना माझ्या घरी बोलावले. जेव्हा मी टेपचा उल्लेख केला तेव्हा त्याला त्याची संधी सापडली. त्यांनी आपल्या व्याख्यानाद्वारे संपूर्ण मुस्लिम राष्ट्राच्या फायद्यासाठी अल्लाहला आवाहन करून सुरुवात केली. त्यानंतर त्यांनी या विषयावर संशोधन कसे केले याचे स्पष्टीकरण देत राहिले. त्याला फोन करण्याआधी तो इतका आत्मकेंद्रित असेल अशी अपेक्षा मी कधीच केली नव्हती. त्याच्याशी झालेल्या माझ्या संभाषणातून मला हेही कळून चुकले की, स्वत:ला त्याच्या लायकीपेक्षा जास्त किंमत देणे हा मानवी स्वभाव आहे. म्हणून एखाद्याला खाली ठेवण्यापासून सावध रहा:
- एखाद्या गटाने दुसऱ्या गटाची टिंगल करू नये, कदाचित नंतरचे लोक पूर्वीपेक्षा चांगले असतील; किंवा [काही] स्त्रियांनी इतर स्त्रियांची हेटाळणी करू नये, कदाचित त्या आधीच्या पेक्षा नंतरच्या चांगल्या असतील…. (कुरआन ४९:११)
- तुम्ही त्यांच्या प्रयत्नांची प्रशंसा करून त्यांना लक्ष दिल्यास लोक तुमच्यावर प्रेम करतील:
- माझ्या हायस्कूलच्या काळात, मी केवळ कविताच शिकलो नाही, तर मी ती रचली. एका प्रसंगी दुसऱ्या शाळेतील विद्यार्थी आम्हाला भेटायला आले. स्वागत समारंभात, मला माझ्या काही कविता वाचायला सांगितल्या गेल्या, मी ज्या कौशल्याचा दावा करू शकलो त्या कारणाने नव्हे, तर आमच्या शाळेत फक्त मी एकटाच होतो ज्याला श्लोकाचा कल होता.
- मी माझ्या काही कविता मोठ्याने वाचल्या आणि साहित्य शिक्षकांनी माझी शैली आणि शब्द वापरण्याची प्रशंसा केली आणि मी खरोखरच त्यांच्यावर विश्वास ठेवला. मला असे वाटले की मी प्रतिभावान काहीतरी लिहिले आहे आणि जेव्हा मी मोठा होतो आणि त्या ओळींवर परत आलो तेव्हाच मला कळले की माझे काम खरोखर किती सोफोमोरिक आहे.
- इतरांना खाली टाकून आपल्याला मिळणारी एकमेव गोष्ट म्हणजे अतिरिक्त शत्रू. म्हणून फक्त इतरांच्या प्रयत्नांची ओळख करून घ्या आणि त्यांच्या सद्गुणांची प्रशंसा करा.
