Sureya Îsra (Beşa 17) ji Quranê – Wergera Îngilîzî ya Erebî

Agahiyên bingehîn û Rastiyên Sureya Îsra

• Hejmara Sûreyê: 17
• Hejmara Ayetan: 111
• Wateya Îngilîzî: Rêwîtiya bi şev

Sûr El-Îsra (Rêwîtiya bi şev) Wergera Erebî û Îngilîzî

1. Ew ( Xuda ) [ji hemû tiştên ku ew pê re dikin şirîkatî] [Tefsîr Qurtubî, Cild 10, Rûpel 204] yê ku koleyê xwe (Muhemmed) bi şev ji Mescîd-ul-Heram (li Mekkeyê) bir mizgefta herî dûr (li Orşelîmê ), ku me derdora wê pîroz kiriye, da ku em Ayetên xwe (delîl, ders, nîşan û hwd.) nîşanî wî (Muhemmed) bidin. Bi rastî, Ew Guhdar û Dîtbar e.

2. Û me ji Mûsa ra pirtûk da û ji bona zarên Îsraîl ra kir rêber (aha) gotîye: "Ji min pêve tu yekî din ji bona wekîl ra negirin."

---

---

---

3. “Gelî wan kesên ku me bi Nûh re (di keştiyê de) hilgirtiye! Bi rastî ew koleyekî spasdar bû."

4. Û me di pirtûkê da ji bona zarên Îsraîl ra biryar daye, ku bi rastî hûnê du caran li ser rûyê erdê fesadiyê bikin û hûn bibin zalim û quretî.

5. Îdî di gava ji wan herduyan ra soz hat, me li bal we da bendeyên xwe yên bi şerekî dijwar şandibûn. Ew ketin hundurê hundurê xaniyên we. Û ewa sozek (bi tevayî) pêk hat.

6. Paşê me careke din li ser wan serkeftinek da we. Û me bi mal û zarokan arîkariya we kir û me hûn bi hêza mirovî pirtir kirin.

7. (Û me got): "Heke hûn qenciyê bikin, hûn ji bona xwe ra qenciyê bikin û heke hûn li ser xwe sikatiyê bikin." Îdî gava soza duduyan hat, (me îzin da neyarên we) ku hûn rûyên we xemgîn bikin û wek berê ketine mizgefta (Qudsê) û hemû tiştên ku di destên wan da bûn, bi wêranî bihelînin.

8. [Û me di Tewratê de got]: “Dibe ku Xwedayê we dilovaniya xwe li we bike, lê eger hûn (ser gunehan ) vegerin, em ê (ser cezaya xwe) vegerin. Û me dojeh ji bo kafiran kiriye zindan.

9. Bi rastî ev Qur'an rêberîya ya herî rast û rast dike û mizgînîyê dide bawermendan (bi yekîtîya Xwedê û Pêxemberê Wî Muhemmed û hwd.). Ew ên ku karên qenc dikin, ku ji wan re xelatek mezin heye (bihişt).

10- Û ewên ku bi axretê bawer nakin (ango ewan bawer nakin ku ewan ji bona wan tiştên ku di dinyayê da kirine, qencî yan xerab û hwd.) bên cezakirin, me ji wan ra ezabekî bi êş (dojeh) amade kiriye.

11. Însan çawa ku ji bo qenciyê gazî (Xuda) dike, ji bo xerabiyê dixwîne û mirov jî lez û bez e [ango, eger li yekî hêrs bibe, gazî dike (dibêje): “Xuda! Lanet li wî bikin û hwd.” û ku meriv neke, lê sebir bike].

12. Û me şev û roj wek du ayet (nîşan) kirîye. Paşê, me nîşana şevê tarî kir, lê me nîşana rojê ronî kir, ji bo ku hûn ji Xwedayê xwe qencîyê bixwazin û ji bo ku hûn hijmara sal û hesaban bizanibin. Û me her tişt (bi berfirehî) bi ravekirineke têr rave kiriye.

13. Û me kirinên her mirovî bi stûyê wî ve girêdaye û di roja qiyametê de emê jê re pirtûkeke ku ew ê vekirî dibîne derxin.

14. (Ji wî re tê gotin): “Pirtûka xwe bixwîne. Hûn bi xwe jî îro li hember we hesabker bes in.”

15. Kî rast biçe, îdî ew ji bona berjewendîya xwe rast diçe. Û kî ji rêya rast derbikeve, îdî ewa li ser zîyana xwe da ji rê derketîye. Kesekî bi bargiraniyê barkirî nikare barê yê din hilgire. Û heta ku me pêxemberek (ji bo hişyarkirinê neşîne) em qet ceza nakin.

16- Û gava ku me biryar da ku bajarekî (gelek) wêran bikin, em (pêşî) ji bona wanê ji wan ra fermaneke teqez (bi gotina Yezdan û qencîyê) dişînin. tiştên baş ên vê jiyanê dane. Paşê, ewan di wê (wan) da îspat dikin û bi vî awayî peyva (ezabê) li ser (wan) rast tê. Paşê em wê bi tevayî wêran dikin.

17. Û me ji piştî Nuh (Nûh) çend nifş helak kirine! Û bes e Rebbê te ku bi her tiştî dizane û li gunehên bendeyên xwe dinêre.

Ji bo daxistina pirtûkê li vir bikirtînin: Qurana ecêb

18. Kî bixwazî ​​zû derbazî (kêfxweşîya dinyaya derbazbûyî) bike, em ji bona kê ra bivê, em bi dilxweşî didin wî. Paşê, me ji bona wî ra dojeh destnîşan kir, ewê tê de riswa û redkirî bişewitîne (ji dilovanîya Xwedê dûr).

19- Û kî ku axretê bixwaze û ji bona wê ra bi keda lazim bixebite (ango bi îteatîya Yezdan karê qenc bike) di dema ku ew bawermend e (bi yekîtîya Yezdanê Îslamê), îdî ewan in ku tekoşîna wan heye. (ji aliyê Xuda ve) dê bên teqdîrkirin, spaskirin û xelatkirin.

20. Ji van her yekî re û hem jî ji wan qencîyên Xwedayê te re em didin. Û qencîyên Xwedayê te qet nayên heram kirin.

21. Binêrin ka em çawa (li dinyayê) ji hev di ser hev re tercîh dikin û bi rastî axretê bi derece mezintir û bi qîmettir e.

22. Bi Xuda re tu ilah (ilah) din (ey mirov) neke! (Ev ayet ji Pêxember Muhemmed re hatiye şandin, lê wateya wê ji bo hemû mirovatiyê ye) an hûnê bi riswakirin û terkî (di agirê dojehê de) rûnin.

23- Û Xudayê we biryar daye ku hûn ji wî pêve tu kesî perestî nekin. Û ku hûn ji dêûbavên xwe re dilsoz bin. Eger yek ji wan an jî her du di jiyana we de bigihêjin kalbûnê, ji wan re gotineke bêhurmetiyê nebêje û li ser wan qîr neke, lê bi namûs ji wan re bêje.

24- Û tu bi dilovanîyê baskê teslîmîyet û nefsbikî li bal wan daxe û bêje: “Xudayê min! Dilovaniya xwe li wan bike, çawa ku wan ez di biçûkatiya xwe de mezin kiribûm.”

25. Xudayê te bi tiştên di nefsa we de çêtir dizane. Eger hûn rastdar bin, bi rastî ew ji bo wan ên ku carcaran bi îtaetî û tobekirinê li bal Wî dizivirin, her û her dibore.

26- Û tu heqê merivan û ji bona Miskîn û ji bona rêwiyan ra bide. Lê (malê xwe) bi xerckirinê xerc nekin. [Tefsir. At-Tabari, Vol. 10, Rûpel 158 (Benda 9:60)].

27. Bi rastî, yên ku mal û milk xerc dikin birayên şeytanan in , û şeytan jî ji Xwedayê xwe re nankor e.

28- Û heke tu (ey Muhemmed) ji wan (xizm, feqîr, rêwiyan û hwd.) ku me ferman daye te ku mafê wan bidî, lê heke di wextê te de tune be, ew ji te dixwazin) rû bide û tu tu li hêviya dilovaniyeke ji Xwedayê xwe yî, ku tu jê re hêvî dikî, îdî tu ji wan re bi gotineke nerm bibêjî (ango Xwedê bide min û ez jî bidim te).

29- Û destê te bi stûyê te ve (wek bextreş) neyê girêdan û ewî heta bigihîje (wek xerckerekî) dirêj neke, ku tu bibî gunehkar û di feqîrîyeke dijwar de.

30- Bi rasti Xudaye te rizqê kê bivê fireh dike û (ji bona kê ra bivê) teng dike. Bi rasti ew zanaye, li ser bendeyen xwe dinere.

31- Û zarên xwe ji tirsa feqîriyê nekujin. Em ji bo wan û ji bo we pêşkêş dikin. Beguman kuştina wan guneheke mezin e.

32- Û hûn nezîkî hevbendîya heram nebin. Bi rastî ew Fehîşe ye [ango. Tiştê ku sînorên xwe derbas dike (gunehekî mezin)] û rêyeke xerab (ku mirov digihîne dojehê heya ku Xwedê wî efû neke).

33- Û tu kesî, ku Yezdan heram kiriye, ji pêştirê bi rastî nekuje. Û kî (bi qestî bi dijminatî û zordarî û ne bi xeletî) were kuştin, me desthilatî daye mirazê wî [(daxwaza qisasê, yasaya wekhevîyê di cezakirinê de, yan jî efûkirinê, yan jî girtina diya)]. Ewa di kirina canê xwe da ji sînorên xwe derbaz neke (yanî ji xeynî qatilê xwe nekuje). Bi rastî ew (bi şerîeta îslamê) arîkar e.

34- Û ji mal û milkê sêwî pê pê ve nezîk nebin, heya ku ew bigihêje temenê hêzdar. Û (her peymanê) pêk bînin. Bi rastî! peyman, wê bê pirsîn.

35- Û di gava hûn bipîvin, hûn bi terazûya rast bipîvin. Ew baş (awantaj) û di dawiyê de çêtir e.

36. Û li pey tiştê ku tu pê nizanî nekeve (mînak gotina "Min dîtiye" dema ku ew ne dîtiye, an "Min bihîstiye" dema ku ew nebihîstiye). Bi rastî! Bihistin, û dîtin, û dilê her yek ji wan dê ji te were pirsîn (ji hêla Xwedê ve).

37- Û tu li ser zemîn bi quretî û quretî nemeşe. Bi rasti tu nikarî di zemin de biperçiqînî, ne bikevî zemînê, ne jî tu nikarî bibî qatekî wek çiyayan.

38- Hemî xirabîyên van (yên ku li jor hatine gotin) li bal Xudayê te nefret in.

39. Ev (beşek ji) Hikmetê ( hikmet , exlaq û exlaqê bilind) e ku Xwedayê te ji te re (Ey Muhemmed) îlham kiriye. Û bi Xwedê re ti îlahîyek din çêneke, da ku tu bi sûcdar û redkirî nekevî dojehê.

40- Îdî ma Xwedayê we (gelî muşurên Mekkê) ji bona we ra kur tercîh kirîye û ji firiştan ji bona xwe ra keç hildaye. Bi rastî! Bi rastî tu gotineke hovane dibêjî.

41- Û bêguman me di vê Qur'anê de [Soz, hişyarî û (gelek) mînakan] rave kir, ji bo ku ew (filan) hay ji xwe hebin, lê ew ji xeynî dijminatîya wan tu tiştî zêde dike.

42- (Muhemmed ji van muşrîk û pûtperestan re aha) bêje: “Eger bi wî re îlahên din bûna, ku ew dibêjin, bêguman ewê ji Xwedayê Arş re rêyekê bigerînin. Kêfa Wî û nêzîkbûna Wî).

43. Xuda û bilind be! Ji ‘Uluwan Kabira (derewa mezin) ku dibêjin! (ango gotinên sexte ku bi Xuda re îlahên din jî hene, lê ew Xwedayê yekta ye, Xwedayê ku hemû mexlûq jê re hewcedarê wî ne. Ew ne çêdibe û ne jî çêbûye û ji wî re tu kes tune ye. ).

44- Heft asiman u zemin u her ti§ten di wan da hene, wi mezin dikin u ji pesindayina wi ti§t tune ye. Lê hûn rûmeta wan fêm nakin. Bi rasti ewa xweber e, baxi§kar e.

45- Û di gava ku tu Qur’anê dixwînî, me di navbera te û yên ku bi axretê bawer nakin, perdeyek nexuya datînin (ya dilên wan diparêzin, îdî ewan dibihîzin û fehm nakin).

46- Û me li ser dilên wan kirîye ku ewan (Qur'anê) fam nekin û di guhên wan da kerrbûn. Û gava ku tu di Qur’anê de behsa Rebbê xwe yê bi tenê [La ilahe ill-Allah (ji Xweda re heqê îbadetê tune ye) yekxwedatiya Îslamê] dikî, ew li ser pişta xwe dizivirin û bi kîn û nefret direvin.

47- Dema ku ew li te guhdarî dikin, em çêtir dizanin. Û di gava ewan bi dizî ra şîret dikin, va ye, Zelimûn dibêjin: "Hûn li pey merivekî efsûnbaz nabin."

48- Binêrin ka ewan ji bona we ra çi nimûne anîne. Ji ber vê yekê ew ji rê derketine û qet rê nabînin.

49- Û ewan (aha) gotine: "Gava em hestî û perçe bûn (herifandin), ma qey em bi rastî ji nû da bên rakirin?"

50- (Muhemmed! Tu ji bona wan ra aha) beje: "Tu kevir yan hesin bin."

51. "Ya afirandiye, ku di sînga we de hîn mezintir (an jî dijwartir e) (fikirên ku werin vejandin, wê hingê hûnê vejînin." Paşê ewan (aha) dibejin: "Kî me vedigerîne?" Bibêje: “Ewê ku pêşî hûn afirandine!” Paşê, ewê serê xwe ji te re bihejînin û bibêjin: "Wê kengê be?" Bibeje: "Dibe ku ew nêzîk be!"

52. Roja ku ewa gazî we dike û hûnê bi pesn û îtaetîya wî bersîva wî bidin û hûn guman dikin ku hûn (li dinyayê) hindik maye!

53- Û tu ji bendeyên min ra (bi rastî bawermendên yekperestîya îslamê ra) bêje ku ewan gotinên herî baş bibêjin. (Ji ber ku) Şeytan bi rastî di nav wan de nakokiyan çêdike. Beguman Şeytan ji mirovan re dijmineki eşkere ye.

54. Xudayê te bi we çêtir dizane, eger bixwaze dê li we dilovanî bike yan jî eger bixwaze dê we ceza bike. Û me tu (Ya Muhemmed) li ser wan parêzger neşandîye.

55- Û Xudayê te bi hemû tiştên di ezman û zemîn da hene çêtir dizane. Û bi rastî me hinek ji pêxemberan li ser hinekan tercîh kirine û me Zebûr daye Dawûd.

56- (Muhemmed! Tu ji bona wan ra aha) beje: "Tu ji pe§tire wi, ku tu xwe weki firiştan xwe dihesibandine, gazi İsa (Isa), Uzeyr (ezra) bike." Ne hêza wan heye ku tengahiyê ji ser we rakin û ne jî ji we veguherînin ser kesekî din.”

57. Ewên ku ew gazî wan dikin [wek Îsa (kurê Meryemê), Uzeyr (Ezra), melek û hwd.] (ji bo xwe) rêyek dixwazin ku bigihîjin cem Xwedayê xwe (Xwedê), ka kîjan ji wan nêzîktir be û ew [Îsa (Îsa), Uzeyr (Ezra), melek û hwd.] hêvîya Rehma Wî dikin û ji ezabê Wî ditirsin. Bi rastî, ezabê Xwedayê we tiştek e ku meriv jê bitirse! ( Li vir Sûreya Meryemê bixwîne )

58- Û tu bajarek (gelek) tune ye, ku emê berî roya qiyametê wêran bikin, ya jî bi ezabek dijwar emê wê bikin. Eva di kitêba (biryarên me) da hatiye nivîsîn.

59- Û tu tişt me ji şandina ayetan nahêle, ji pêştirê komalên berê ewan înkar dikirin. Û me deve ji bona Semûd ra wek berateke eşkere şandîye, lê ewan li wê cewr kirine. Û me ji bona hişyarkirinê û bitirsandina wan (ji helakê) beratan neşand.

60. Û (bi bîr bîne) dema me ji te re got: "Bi rastî! Xwedayê te mirovan dorpêç kiriye (ango ew di destê Wî de ne)." Û me ew dîtina ku me nîşanî te da (Ey Muhemmed wek şahidê rastîn û ne wek xewnek di şeva Îsrayê de) nexist ceribandinekê ji bo mirovan, û her weha dara lanetkirî (Zeqûm, ku di Qur'anê de hatiye behs kirin) jî, ew nekir ceribandinek. Em wan hişyar dikin û ditirsînin, lê ew tenê wan ji bilî kufr , zordarî û bêîtaetiya mezin bi tiştekî din zêde dike.

61- Û (bi bîr bîne) gava me ji firiştan re got: "Ji Adem re secde bikin." Ji bilî Îblîs (şeytan) ketine secdê. Got: “Ma ez ji bo yê ku te ji heriyê afirandiye re secdê bikim?”

62- [Iblis (Seytan)] got: "Hay? Evê ku te di ser min re bi rûmet kirîye, heke tu min heta roja qiyametê muhlet bidî (min bijî) bêguman ez ê zuriyeta wî (ji rêya rast derxînim) ji hindik pê ve hemûyan bigirim û bixapînim."

63- (Yezdan ji wan ra aha) gotîye: "Here, kî ji wan bibe peyrewê te, bêguman! Cejna dojehê dê xelata we (hemûyan) pir be.

64. “Û Îstafzîz (bi rastî tê wateya: hêdî hêdî wan bixapînin) yên ku hûn dikarin ji wan bi dengê xwe (yanî stran, muzîk û her bangeke din ji bo bêîtaetîya Xwedê bikin), bi suwar û piyadeyên xwe êrîşî wan bikin, ji hev re parve bikin. bi wan re serwet û zarok (bi ceribandina wan ji bo bidestxistina pereyan bi riyên neqanûnî bi faîzê û hwd., an bi kirina têkiliyên zayendî yên neqanûnî û hwd.) û ji wan re soz bidin." Lê Şeytan ji xapandinê pê ve tiştekî din nade wan.

65- “Bi rastî! Evdên min (ango bawermendên rastî yên yekxwedatiya Îslamê), tu desthilatiya we li ser wan tune. Û Xwedayê te parêzgerê te bes e.”

66- Xudayê we ew e ku keştiyê ji we re di deryayê de diajot, ji bo ku hûn ji qenciya wî bixwazin. Bi rastî! Ew li hember we dilovin e.

67- Û gava di deryayê da zerarek bi we da bê, ewên ku hûn ji pêştirê wî gazî dikin, ji we pêve (Yezdan) wenda dibin. Lê gava ku we bi silametî bîne bejê, hûn (ji wî) rû bidin. Û mirov her tim nankor e.

68- Îdî qey hûn xwe ewle dikin ku ew aliyekê zemîn we nefeqîne, ya jî ji bona we ra bahoza qûmê neşîne? Paşê tu Wakil (parêzgerekî ku te ji ezabê biparêze) nabînî.

69- Ya jî hûn ewle ne ku ew we careke din venegerîne deryayê û bi ser we de bagereke bayî neşîne û ji ber kufrê we we nefetisîne, îdî hûn di wê de heyfa me ji me nabînin?

70- Û bi rastî me zarên Adem rûmetdar kirîye û me ewan li bejahî û deryayê hildaye û me et-teyîbet (tiştên qenc) daye wan û me ew ji gelekê wanê ku me bi aferandine afirandîye gewr kirîye. tercîh nîşankirin.

71- (Û hûn bînin bîra xwe) roja ku emê hemû mirovan bi imamê wan [pêxemberên wan, yan qeydên wan ên qencî û neqenc, yan jî pirtûkên wan ên pîroz ên mîna Qur’an, Tewrat (Turat) gazî hev bikin. , Încîl (Mizgîn), hwd.]. Îdî ji kîjanî re nivîsara wî di destê wî yê rastê de bê dayîn, îdî ewan pirtûkên wan dixwînin û qet li wan cewr nayê kirin.

72. Kî li vê dinyayê kor be (yanî beratên Xuda nebîne û bawerî bi Wî neyne), ewê li axretê kor be û ji reyê bêtir ji rê derketîye.

73- Bi rastî ewan ji bona ku te ji wan tiştên ku me li ser te da hinartîye biceribînin, ku ji pêştirê wê (Qur'anê) li ser me tiştekî çêkin, paşê ewê te bigirtana hevalê xwe!

74- Û eger me tu li ser rawestan nedabaya, te hema hindik bibûya.

75. Eger wê demê, me dê di vê jiyanê de du qat (ceza) û piştî mirinê jî du qat (ceza) bidaya te tamkirin . Hingê te dê li dijî me tu kesî nedîtiba ku alîkariya te bike.

76- Û bi rastî ewan ji bona ku we ji zemîn derxin bitirsînin. Îdî di wê rewşê da ewan ji pi§tî te pê ve (li wêderê) nemana.

77- (Ya Muhemmed!) Sûnneta me bû, bi pêxemberên ku me di berya te de şandibûn (Ya Muhemmed!) û tu di sunneta me de tu guhertinekê nabînî.

78. Ji nîvro heta tarîtiya şevê nimêj bikin (ango nimêja Zuhr, Esr, Mexrib û Îşayê ), û di sibehê de Quranê bixwînin. Bi rastî, xwendina Quranê di sibehê de her tim tê dîtin (ku milyaketên roj û şevê berpirsiyarê mirovan in, beşdar dibin).

79. Û di hin beşên şevê de (her wiha) nimêjê jî pê re bike (ango di nimêjê de Quranê bixwîne), wekî nimêjek zêde (nimêja Teheccudê ya bijarte ya Newafil) ji bo te (Ey Muhemmed). Dibe ku Xwedayê te te bigihîne Meqamen Mehmûdê (mertebeyek pesin û rûmetê, ango pileya herî bilind a bihuştê!).

80- Û (Muhemmed! aha) bêje: "Xudayê min!" Bila hatina min (bajarê Medînê) û derketina min jî (ji bajarê Mekkê) xweş be. Û tu ji bona min ra ji bona min ra ji bona arîkarîya min ra (an jî nîşanek yan jî delîlekî rast) bide min.

81. Û bêje: "Rastî (ango Yekxwedatiya Îslamî an jî ev Quran an jî Cîhada li dijî muşrikan) hatiye û Batil (derew, ango Şeytan an jî muşrikî , hwd.) winda bûye. Bêguman! Batil her û her wê winda bibe."

82. Û me ji Qur'anê tiştên ku ji bo bawermendan (bi Yekxwedatiya Îslamî û li gor wê tevdigerin) şîfa û rehmet in, şandine xwarê û ew ji bo Zelîmunan (muşrik û zalimkaran) ji bilî zirarê tiştekî din zêde dike.

83- Û gava ku em keremeta xwe li ser meriva (kafir) datînin, ew ji rêya rast dûr dikeve û qure dibe. Û gava ku xerabî bi wî dikeve, ew di bêhêviyek mezin de ye.

84- (Muhemmed! Tu ji mirovan re) beje: "Her kes li gora Şekilatihi (ango riya xwe yan dînê xwe yan nîyeta xwe û hwd.) dike û Xudayê te bi wî kesê ku rêya wî rast e çêtir dizane. ”

85- Û ewan (Muhemmed!) ji te dipirsin; Bibêje: “Ruh: Ew yek ji wan tiştan e, ku zanîna wê tenê li bal Xwedayê min e. Û ji zanînê jî hindik ji we re hatiye dayîn."

86- Û eger me bixwesta, bi rastî emê wan tiştên ku me bi îlhamê ji te re hinartîye (ev Qur'anê) ji holê rakin. Îdî hûn di wî warî da ji bona me ra tu parêzgerekî nabînin.

87- Ji pêştirê dilovanîya Xudayê te. Bi rastî! Kerema wî li ser te (Ya Muhemmed) her mezin e.

88- (Muhemmed! Tu ji bona wan ra aha) bêje: "Eger însên û cin bi hev re bibûna ji bo ku mîna vê Qur'anê derxin, ewan nikarin weka vê Qur'anê derxin, tevî ku arîkariya hev bikin."

89- Û bi rastî me di vê Qur'anê da ji bona mirovan ra her cure mînakî rave kirîye, lê pirê merivan ji kafirê pê ve red dikin.

90- Û ewan (aha) dibejin: "Em bi te bawer nakin, heta ku tu ji me ra kanîyek ji zemîn dernekevî.

91- Yan jî bexçeyekî te yê xurma û tirî heye û di nava wan de çem pir biherikînin.

92. “Ya jî hûn wek ku we îsbat kiriye ezmanan bi ser me da diherikînin, ya jî hûn Yezdan û firiştan li ber (me) didin ber hev;

93-Ya jî maleke te ji malzemeyên xemilandî (wek zîv û zêrê paqij û hwd.) hebe, ya jî tu hilkişînî asîmanan, heta ku tu ji me re pirtûkeke ku tê de nebînî, em bi hilkişîna te bawer nakin. em ê bixwînin." (Ya Muhemmed!) Bibeje: “Xudaye min (Yezdan) ji wan sikatiyan ku ewan (muşrik) ji bona wi ra hevi dikin, bi rûmet e! Ma ez ji mêrekî pê ve tiştek din im ku wekî pêxember hatiye şandin?”

94- Û di gava rêberî ji bona wan ra hat, tu tişt nehişt ku merivan bawer bikin, ji pêştirê wan gotinê: "Ma Yezdan merivek bi pêxemberî şandîye?"

95- (Muhemmed! Tu ji wan ra aha) beje: "Eger li ser zemîn firişte bi selametî û ewlekarî bigerîyana, bêguman me ji ezmên ji bona wan ra firiştek wek pêxember bixistana."

96- (Muhemmed! Tu ji bona wan ra aha) bêje: "Xuda di navbera min û we de şahid be bes e. Bi rastî! Ew zanayê bendeyên xwe ye.”

Ji bo daxistina pirtûkê li vir bikirtînin: Qurana ecêb

97- Û ewê ku Yezdan rêberîya wî bike, ewa bi rê ve dibe. lê yê ku Xuda ji wan re ji rê derxe, hûn ji bilî wî tu Euliya (arîkar û parêzger û hwd.) nabînin û emê wan di roja qiyametê de li ser rûyên wan kor, lal û kerr bicivînin. dojeh be; gava ku ew kêm bibe, emê ji wan re gurahiya agir zêde bikin.

98- Ewa celata wan e, ji ber ku wan ayetên me înkar kirin û gotine: “Gava em hestî û perçe bin, ma gelo em bi rastî jî wek afirandineke nû bên rakirin? ”

99- Ewan nabînin ku Yezdanê ku ezman û zemîn afirandiye, dikare wekî wan biafirîne. Û (Xuda) ji bona wan ra demeke diyarkirî, ku tê de tu dudilî nîne, biryar daye. Lê Zelimûn (şirk û cewrkar û hwd.) (Rastî Peyama Yekxwedayîtiya Îslamê) red dikin û ji kafirê pê ve tiştekî qebûl nakin.

١٠٠. (Ji kafiran re) bêje: "Eger xezîneya dilovaniya Xwedayê min (mal, pere, xwarin û hwd.) li cem we bûya, hûn ê ji tirsa (westandinê) xwe ji xerckirinê dûr bigirta, û mirov her tim tehmûlkar e!"

101- Û bi rastî me ji Mûsa ra neh beratên eşkere dane. Îdî ji zarên Îsraîl bipirse, gava hat bal wan, Fir’ewn jê ra got: “Ya Mûsa! Ez difikirim ku hûn bi rastî jî matmayî ne."

102- [Mûsa] gotîye: "Bi rastî tu dizanî ku ev beratên hanê ji Xudayê ezman û zemîn pê ve bi zelalî ne hatine hinartin. Û ez guman dikim ku tu bi rastî ey Fir'ewn mehkûmê helakê yî (ji her qencî dûr)."

103- Îdî biryar da ku ewan ji welatê (Misrê) derxe. Lê me ew û yên pê re bûn xeniqîn.

104- Û me piştî wî ji zarên Îsraîl re got: “Hûn di zemîn de rûnin, dema ku peymana dawî û axirîyê nêzîk bû. Roja Qiyametê an daketina Mesîh [‘Îsa (Îsa), kurê Meryem (Meryem) li ser rûyê erdê]. Emê we bi tevayî wek girseyeke têkel (ji miletên cihêreng) bînin.[Tefsir El-Qurtubi, Vol. 10, Rûpel 338]

105- Û me ewa (Qur’an) bi rastî hinartîye û bi rastî jî daketîye. Û me tu (ey Muhemmed) ji xeynî mizgînvanê (bihiştê, ji bo wan ên ku pey Peyama te ya yekperestîya Îslamê dişopînin) û hişyarkerê (agirê dojehê) ji bo wan ên ku li pey Peyama te ya Îslamê nagerin ne şandîye. Yekperestî).

106- Û (Ew) Qur'aneke ku me ewa (parçe) kirîye, ji bo ku tu wê ji merivan ra bi hev ra bixûnî. Û me ewa bi qonaxan daxistiye. (di 23 salan de).

107. (Ey Muhemmed ji wan re) bêje: “Yan jî baweriya xwe bi wê (Qur'anê) bînin, yan jî bawer nekin. Bi rastî! Ewên ku berî wê zanîn ji wan re hatiye dayîn (Cihû û Xiristiyanên mîna Abdullah bin Selam û Selman El-Farisî), dema ku ew ji wan re tê xwendin, bi rûyekî dilnizm dikevin ser çokan.

108- Û ewan (aha) gotine: "Perwerdekarê Xudayê me! Bi rastî divê soza Rebbê me bê cih.”

109- Û ewan li ser rûyê xwe da digirîn û ewa li ser nizmîya wan zêde dike.

110- (Muhemmed! Tu ji bona wan ra aha) beje: "Xuda bixwazi yan ji Xwedaye Mihriban bixwazi, bi çi nave tu wi bixwazi (ewa ew e). Naven qenc ji bona wi ra ne. Û nimêja xwe ne bi dengekî bilind û ne jî bi dengekî nizm bike, lê di navberê da bikevin rê.

111- Û tu bêje: “Hemû hemd û şukir ji bona Xwedaye, yê ku ne kurek (ne zar û zêçek) anîne û di serdestîya wî de şirîk tune û ne jî ji bona wî ra welî (arîkar, parêzger) kêm e. an jî piştgirî). Û wî bi hemû rûmeta [Ellahû-Ekber (Yezdan e) mezin bike."

- Dawî

Vegere ser rûpelên Quranê an jî Sûreya Quranê