هنگامی که مؤمنان از جانب خداوند بهشت (جنات) را دریافت کردند، به شادی بی حد و حصری دست یافتند. اما این تنها آغاز شادی آنها خواهد بود زیرا در آن روز تماس گیرنده ای را می شنوند که صدا می کند:
«ای اهل بهشت! پروردگارتان - تبارک و تعالی - از شما می‌خواهد که به دیدارش بروید، پس به دیدارش بیایید!»
پس خواهند گفت:
تا اینکه سرانجام به آن وادی پهناور می‌رسند که در آنجا همگی به هم می‌رسند - و هیچ یک از آنها درخواست دعوت‌کننده را رد نمی‌کند - خداوند تبارک و تعالی دستور می‌دهد کرسی خود را به آنجا بیاورند. سپس منبرهایی از نور و همچنین منبرهایی از مروارید، سنگ‌های قیمتی، طلا و نقره پدیدار می‌شوند. پایین‌ترین رتبه‌های آنها بر روی پارچه‌هایی از مشک می‌نشینند و نمی‌بینند به کسانی که بر کرسی‌های بالاتر از آنها هستند چه داده می‌شود. هنگامی که در جای خود آرام گرفتند و در جای خود ایمن شدند ، منادی ندا می‌دهد:
«ای اهل بهشت! شما با خدا وعده‌ای دارید که می‌خواهد در آن به شما پاداش دهد!»
پس می گویند: «و ثواب آن چیست؟ آیا چهره ما را نورانی نکرده و ترازوهای ما را سنگین نکرده و ما را وارد بهشت نکرده و از آتش دور نکرده است؟
دعای غم و اندوه - تفسیر ابن قیم
و هنگامی که چنین باشند، ناگهان نوری می‌درخشد که سراسر بهشت را فرا می‌گیرد. پس سرهای خود را بالا می‌گیرند و ناگهان جبروت - که منزه است و نام‌هایش پاک و مقدس است - از بالای سرشان به سویشان آمده و آنها را گرامی داشته و گفته است:
«ای اهل بهشت! درود بر شما!
پس به این سلام پاسخی بهتر از این داده نمی شود:
«خداوندا! تو سلامی و سلام از توست! خوشا به حال تو ای صاحب عظمت و کرامت!
پس خداوند تبارک و تعالی به آنها می‌خندد و می‌گوید:
«ای اهل بهشت! کجایند کسانی که مرا ندیده بودند و اطاعت می‌کردند؟ این روز، روز افزایش نعمت است!»
بنابراین، همه آنها پاسخ یکسانی خواهند داد:
ما راضی هستیم، پس از ما راضی باش!
پس، او می‌گوید: «ای اهل بهشت! اگر از شما راضی نبودم، شما را ساکن بهشت خود نمی‌کردم! پس از من بخواهید!»
بنابراین، همه آنها پاسخ یکسانی خواهند داد: "صورتت را به ما نشان بده تا به آن نگاه کنیم!"
پس پروردگار عز و جل پوشش خود را برمی دارد و آنها را جلالت می بخشد و به نور خود می پوشاند که اگر خدای متعال نمی خواست آنها را نسوزاند، آنها را می سوزاند.
و هیچ کس در این مجلس نمی‌ماند مگر اینکه پروردگارش - عز و جل - با او سخن می‌گوید و می‌فرماید: «آیا روزی را که چنین و چنان کردی به یاد داری؟» و برخی از اعمال بد او را در دنیا به او یادآوری می‌کند، پس می‌گوید: «پروردگارا! آیا مرا نمی‌بخشی؟» پس می‌فرماید: «البته! تو به این مقام (در بهشت) نرسیده‌ای مگر به واسطه‌ی بخشش من.»
پس چقدر این گفتار برای گوش شیرین است و چشمان صالح با نگاهی به چهره شریفش در آخرت چقدر خنک می شود...
خداوند این روز را به ما یادآوری می کند قران در آیه زیر:
{چهره‌هایی در آن روز درخشان و درخشنده است، l توسل به پروردگارشان…} (سوره الفقیامه:22-3) (تفسیر سوره قیامت)
[منبع: هاادی الارواح الابلاء الافراح ابن القیم، ص. 193]
منابع اضافی
- پایان
ادامه مطلب:
بسیار خوب. با تشکر از iqrasense برای برجسته کردن دانش ما. کار بسیار خوبی خداوند متعال به شما برکت دهد. یک بار دیگر از شما سپاسگزارم.
الحمدلله. خداوند ما را جاودانه در بهشت قرار دهد و ما را از آتش جهنم حفظ کند
اللهم انتس سلام و منکاس سلام تبارکت یا ذوالجلالی والکرام