Γιατί Αμαρτάνουμε; (και βήματα για την πρόληψη)

Ο Αλλάχ έχει ορίσει τη φύση του ανθρώπου να είναι ασταθής. Είμαστε συνεχώς υποταγμένοι στις έλξεις και τις επιθυμίες αυτής της εγκόσμιας ζωής. Ενώ έχουμε την ικανότητα να κατευθύνουμε την «ελεύθερη βούλησή» μας προς οποιαδήποτε κατεύθυνση, παραμένουμε εκτεθειμένοι στις επιθέσεις και τους ψιθύρους του Σατανά που μπορούν να μας απομακρύνουν από το σωστό μονοπάτι.

Πώς να αποκρούσετε τις επιθέσεις του Σατανά;

Μπορούμε να αντιμετωπίσουμε το σχέδιο του Σατανά να μας καταρρίψει με αμαρτίες αυξάνοντας την πίστη, τη γνώση και τις καλές μας πράξεις και αυτό μπορεί στη συνέχεια να μας ανυψώσει σε ένα επίπεδο που μπορεί να μας αξίσει τη συνάντησή μας με τον Αλλάχ με λαμπερά και λαμπερά πρόσωπα. Εναλλακτικά, μπορούμε να αγνοήσουμε τις εντολές του Αλλάχ και να επιβαρύνουμε τον εαυτό μας με αμαρτίες, φέρνοντας έτσι σκοτάδι και θλίψη στα πρόσωπά μας. Όπως λέει ο Αλλάχ στο Κοράνι :

---

---

---

• Μερικά πρόσωπα θα είναι εκείνη την ημέρα Nadirah (λαμπερό και λαμπερό).
• Κοιτάζοντας τον Κύριό τους (Αλλάχ).
• Και κάποια πρόσωπα, εκείνη την Ημέρα, θα είναι Μπασίρα (σκοτεινό, σκοτεινό, συνοφρυωμένο και λυπημένο)
• Νομίζοντας ότι κάποια συμφορά πρόκειται να τους πέσει (Κοράνι, Αλ-Κιγιάμα: 22-25). 

Για όσους από εμάς πιστεύουμε, η προσμονή της συνάντησης μόνο με τον Αλλάχ θα πρέπει να μας αναζωογονεί ώστε να ισιώσουμε τις πράξεις μας και να μείνουμε μακριά από κάθε είδους αμαρτίες. Αλλά και πάλι, η ασταθής φύση μας κάνει είτε να ξεχνάμε είτε να παραμελούμε τις υποχρεώσεις μας και οδηγεί τον εαυτό μας στην αμαρτία . Για να προστατευτούμε από την πλάνη, επομένως, θα πρέπει να εξετάσουμε τις βαθύτερες αιτίες που μπορούν να μας βοηθήσουν να συνειδητοποιήσουμε τις τακτικές του Σατανά και κατά συνέπεια να αποτρέψουμε τον ναφς μας από το να παραπλανηθεί.

Υπερνίκηση του πειρασμού των αμαρτιών

Οι παρακάτω είναι μερικοί από αυτούς τους λόγους και τη θεία καθοδήγηση που μπορούν να μας βοηθήσουν να ξεπεράσουμε τον πειρασμό να μπούμε σε αμαρτίες.

Έλλειψη γνώσης για θρησκευτικά θέματα

Η έλλειψη γνώσης σχετικά με τα θρησκευτικά ζητήματα και τα τεράστια χάσματα που δημιουργεί στην κατανόησή μας είναι ένας από τους λόγους για τους οποίους πολλοί από εμάς εμπλέκονται σε αμαρτίες. Αυτό μας στερεί επίσης τη γνώση σχετικά με το επιτρεπόμενο (χαλάλ) και τις απαγορεύσεις (χαράμ). Σκεφτείτε τι είπε ο προφήτης (SAWS) σχετικά με την ευθύνη μας να μάθουμε την ισλαμική γνώση που έφερε για την ανθρωπότητα:

«Το παράδειγμα της καθοδήγησης και της γνώσης με την οποία με έστειλε ο Αλλάχ είναι σαν άφθονη βροχή που πέφτει στη γη, ένα μέρος της οποίας ήταν εύφορο έδαφος που απορροφούσε το νερό της βροχής και έβγαζε βλάστηση και χόρτο σε αφθονία. (Και) ένα άλλο μέρος της ήταν σκληρό και συγκρατούσε το νερό της βροχής και ο Αλλάχ ωφέλησε τους ανθρώπους με αυτό και το χρησιμοποίησαν για πόση, κάνοντας τα ζώα τους να πίνουν από αυτό και για άρδευση της γης για καλλιέργεια. (Και) ένα μέρος της ήταν άγονο που δεν μπορούσε ούτε να συγκρατήσει το νερό ούτε να βγάλει βλάστηση (τότε αυτή η γη δεν ωφελούσε). Το πρώτο είναι το παράδειγμα του ατόμου που κατανοεί τη θρησκεία του Αλλάχ και ωφελείται (από τη γνώση) που ο Αλλάχ έχει αποκαλύψει μέσω εμού (του Προφήτη) και μαθαίνει και στη συνέχεια διδάσκει τους άλλους. Το τελευταίο παράδειγμα είναι αυτό ενός ατόμου που δεν νοιάζεται για αυτήν και δεν δέχεται την καθοδήγηση του Αλλάχ που αποκαλύφθηκε μέσω εμού (Είναι σαν εκείνη την άγονη γη.) » [Μπουχάρι, Τόμος 1, Βιβλίο 1, Χαντίθ 79].

Κάντε κλικ εδώ για να κατεβάσετε το βιβλίο: 50 Ερωτήσεις και Απαντήσεις στην Πίστη

Δυστυχώς, δεν είναι ασυνήθιστο να βλέπουμε σήμερα Μουσουλμάνους που εμπίπτουν στην τελευταία κατηγορία και καταβάλλουν μικρή προσπάθεια για να μάθουν τέτοιες γνώσεις. Αυτό είχε προβλέψει ο Χαλίφης Ούμαρ Ιμπνούλ-Χατάμπ όταν είπε: « Σύντομα τα δεσμά του Ισλάμ θα χαλαρώσουν σιγά σιγά, επειδή οι άνθρωποι θα εισέλθουν στο Ισλάμ αλλά δεν θα γνωρίζουν την Τζαχιλιγιά (άγνοια στις πρακτικές στις οποίες αντιτίθεται το Ισλάμ)», που σημαίνει ότι δεν θα διστάσουν να τους ακολουθήσουν [Ιμπν Ταϊμίγια – Ματζμούουλ-Φαταουά (10/301)].

Επιπλέον, για να απαλλαγούμε από την υποχρέωση να μάθουμε περισσότερα για τα ισλαμικά ζητήματα, κάποιοι από εμάς δικαιολογούμε ότι οι καθημερινές μας λατρείες μπορεί να είναι αρκετές για να ζήσουμε με νόημα. Και πάλι, αυτή είναι μια από εκείνες τις παγίδες για τις οποίες πολλοί μελετητές ανά τους αιώνες μας έχουν προειδοποιήσει. Αυτό συμβαίνει επειδή η λατρεία του Αλλάχ χωρίς τη βάση της γνώσης αφήνει τα θεμέλια της πίστης μας πολύ ευάλωτα και λανθασμένα. Σε αυτό το πλαίσιο, ο Ιμπν Αλ-Καγίμ σχολιάζει τα δύο εδάφια του Suah Al-Hashr (16, 17) όπου ένας αδαής πιστός βάσισε τη ζωή του στη λατρεία του Αλλάχ εν αγνοία του, οπότε ο Σατανάς άδραξε την ευκαιρία και έτσι τον αποπλάνησε (λόγω έλλειψης γνώσης του) να μην πιστεύει στον Αλλάχ [Al Fawwaid]. Έτσι, βλέπουμε ότι μια συνεχής προσπάθεια για την ενίσχυση της πίστης μας μέσω της γνώσης είναι απαραίτητη όχι μόνο για να μας προστατεύσει από μικρές αμαρτίες αλλά και για να μας αποτρέψει από τη μεγαλύτερη αμαρτία όλων, που είναι η μη πίστη στον Αλλάχ.

Οι κοινωνικές πιέσεις μας οδηγούν προς τις αμαρτίες

Αρκετοί από εμάς αμαρτάνουμε όχι λόγω εκούσιας ανυπακοής, αλλά επειδή μερικές φορές παρασυρόμαστε στην πράξη απρόθυμα. Δεν είναι μυστικό ότι ορισμένες κοινωνικές (και άλλες) πιέσεις τείνουν να μας ωθούν να διαπράττουμε αμαρτίες που κανονικά δεν θα διαπράτταμε. Όταν βρισκόμαστε σε τέτοιες καταστάσεις, ηρεμούμε τη συνείδησή μας και μετά ακολουθούμε την κοινωνική ροή. Αυτός είναι ένας από τους λόγους για τους οποίους ο προφήτης (SAWS) μας προειδοποίησε να μην κάνουμε παρέα που μπορεί να μας απομακρύνει από το σωστό μονοπάτι. Είπε (SAWS): «Ένας άνθρωπος θα ακολουθήσει το δρόμο των στενών του φίλων, οπότε ας κοιτάξει ο καθένας σας ποιον θεωρεί στενό φίλο». (Αφηγήθηκε από τον Abu Dawood, 8433· ταξινομήθηκε ως hasan από τον al-Albaani στο Saheeh Abi Dawood, 4046.)

Θα πρέπει να υπενθυμίζουμε στον εαυτό μας ότι ο χρόνος περνάει πάντα και τέτοιοι φίλοι δεν θα μας αντέξουν για το πλήρες ταξίδι της ζωής μας και δεν θα είναι μαζί μας την ημέρα που θα λογοδοτήσουμε για τις αμαρτίες που διαπράξαμε λόγω της επιρροής τους. Εξετάστε τι λέει ο Αλλάχ στα ακόλουθα δύο εδάφια για την Ημέρα της Κρίσης:

«Οι φίλοι εκείνη την Ημέρα (την Ημέρα της Κρίσης ) θα είναι εχθροί εκτός από τους αλ-Μουτακούν (τους ευσεβείς)» (Αζ-Ζουχρούφ 43:67).

«Και (θυμηθείτε) την Ημέρα που ο άδικος θα δαγκώσει τα χέρια του, και θα πει: Ω! Μακάρι να είχα ακολουθήσει το μονοπάτι του Αγγελιοφόρου (του Μωάμεθ). Αλίμονό μου! Μακάρι να μην είχα πάρει τον τάδε για φίλο. Αυτός πράγματι με παρέσυρε από την Υπενθύμιση (το Κοράνι) αφού μου είχε έρθει. Και ο Σατανάς είναι πάντα εγκαταλελειμμένος από τον άνθρωπο την ώρα της ανάγκης» (Αλ-Φουρκάν 25: 27-29).

Ας διασφαλίσουμε, επομένως, ότι εάν οι κοινωνικοί μας κύκλοι μας ωθούν άμεσα ή έμμεσα να διαπράξουμε αμαρτίες ή μας αποθαρρύνουν από το να κάνουμε καλές πράξεις, τότε θα πρέπει να απεμπλακούμε αμέσως από τέτοιες ομάδες και ανθρώπους. Ηρεμώντας τη συνείδησή μας μπροστά στις κοινωνικές πιέσεις, αρχίζουμε επίσης να θεωρούμε σιγά σιγά πολλά λάθη ως δικαιώματα και σταδιακά χάνουμε την εσωτερική μας πυξίδα για το σωστό και το λάθος.

Αίσθημα υπερηφάνειας και αλαζονείας που οδηγεί προς τις αμαρτίες

Η υπερηφάνεια και η αλαζονεία μπορούν να μας οδηγήσουν στο να καταπιέσουμε την καλοσύνη και την κοινή λογική μέσα μας απλώς για να προσφέρουμε αξία στις εγωκεντρικές μας ατζέντες. Ένα σημάδι μιας τέτοιας στάσης είναι η συχνή διαμάχη, οι διαμάχες και οι καβγάδες απλώς για να προωθήσουμε λανθασμένες απόψεις. Μια τέτοια στάση γενικά έρχεται σε αντίθεση με όλα όσα μας δίδαξε το Κοράνι και ο προφήτης. Όπως δήλωσε ένας από τους Ισλαμιστές μελετητές, αν η πίστη ( ίμαν ) ήταν απλώς η γνώση των γεγονότων στην καρδιά κάποιου, τότε αυτό είναι παρόμοιο με την κατάσταση του Σατανά, επειδή ήταν πολύ καλά ενημερωμένος για τον Κύριό του (ραβίνο) [1], ωστόσο η αλαζονεία και η υπερηφάνειά του τον οδήγησαν να γίνει εριστικός και ανυπάκουος στον Αλλάχ, και στη διαδικασία έγινε το χειρότερο από τα πλάσματα.

Ας θυμηθούμε ότι ο προφήτης (SAWS) συνέδεσε μια τέτοια στάση με την παραπλάνηση. Είπε: «Ένα έθνος δεν παρέκκλινε ποτέ από τον δρόμο του αφού καθοδηγήθηκε, παρά μόνο μέσω διαμάχης (Τιρμιδι #3253 και Ιμπν Μάτζα #48 βάσει της εξουσίας του Άμπου Ουμάμα).» Σκεφτείτε το παράδειγμα που δίνει ο Αλλάχ για τέτοιους ανθρώπους:

• Και όταν ο γιος του Maryam Η (Μαρία) αναφέρεται ως παράδειγμα (δηλαδή ο Ιησούς λατρεύεται όπως τα είδωλά τους), ιδού! Οι δικοί σας άνθρωποι κλαίνε δυνατά (γέλια με το παράδειγμα).
• Και πείτε: «Είναι καλύτερος ο αλιχά (οι θεοί μας) ή είναι αυτός (Ιησούς);» Δεν παρέθεσαν το παραπάνω παράδειγμα παρά μόνο για επιχείρημα. Μάλλον! Είναι όμως εριστικός λαός (Κοράνι, 43:57-58).

Οφείλουμε, επομένως, να κοιτάξουμε μέσα μας και να δούμε αν η υπερηφάνεια στην καρδιά μας ή η αλαζονεία της στάσης μας μας επηρεάζει με οποιονδήποτε τρόπο στο να αρνηθούμε να δούμε ή να ακούσουμε την αλήθεια. Για όσους από εμάς υποφέρουμε από τέτοιες ασθένειες, αυτό που χρειάζεται αντ' αυτού είναι μια στάση ταπεινότητας ή ταπεινότητας που μπορεί να μας παρακινήσει να παραμείνουμε ήρεμοι και ανοιχτοί στο να δούμε τα λάθη μας, παρέχοντας έτσι την ευκαιρία να τα διορθώσουμε. Ο Ιμπν Αλ-Καγίμ είπε ότι μια αμαρτία που οδηγεί κάποιον στην υποταγή (και την ταπεινότητα στον Αλλάχ με μετάνοια) είναι προτιμότερη στα μάτια του Αλλάχ από μια καλή πράξη που προκαλεί υπερηφάνεια (στην καρδιά κάποιου) (Αλ Φαουάιντ). Αυτό συμβαίνει προφανώς επειδή η υπερηφάνεια βάζει ένα πέπλο στα μάτια και τις καρδιές μας και μπορεί να μας οδηγήσει σε περισσότερες αμαρτίες. (Βλέπε Σημάδια της Κιάμα )

Μη παίρνοντας στα σοβαρά τις μικρές αμαρτίες

Πολλοί παίρνουν τις μικρές αμαρτίες ελαφρά τη καρδία, θεωρώντας δεδομένο ότι ο Αλλάχ θα τους συγχωρέσει για τέτοιες αμαρτίες. Ως αποτέλεσμα, επιμένουν σε τέτοιες αμαρτίες, με αποτέλεσμα να απευαισθητοποιούνται στην ανάγκη να τις αντιμετωπίσουν. Σκεφτείτε το χαντίθ του Προφήτη (SAWS) όπου, σύμφωνα με μια αναφορά, είπε: «Να προσέχετε τις μικρές αμαρτίες, γιατί θα συσσωρευτούν μέχρι να καταστρέψουν έναν άνθρωπο» (Αναφέρεται από τον Ahmad· Saheeh al-Jaami', 2686-2687).

Μερικοί μελετητές είναι της άποψης ότι όταν οι μικρές αμαρτίες συνοδεύονται από έλλειψη ντροπής ή τύψεων, και χωρίς φόβο για τον Αλλάχ, και αντιμετωπίζονται ελαφρά, τότε υπάρχει ο κίνδυνος να θεωρηθούν μεγάλες αμαρτίες. Γι' αυτό λέγεται ότι καμία μικρή αμαρτία δεν είναι μικρή αν επιμένεις, και καμία μεγάλη αμαρτία δεν είναι μεγάλη αν ζητάς συγχώρεση [2].

Εγκατάλειψη της πρακτικής της διαταγής για το καλό και της απαγόρευσης του κακού

Ένας από τους λόγους για τους οποίους βλέπουμε την αμαρτία να πολλαπλασιάζεται είναι ότι πολλοί από εμάς έχουμε ξεχάσει τις αρχές της προσέλκυσης των ανθρώπων στο καλό και της αποτροπής τους από το να κάνουν το κακό. Όταν οι άνθρωποι ζουν σε περιβάλλοντα (μέσα στην οικογένεια ή σε άλλους κοινωνικούς κύκλους) όπου οι συμβουλές για το καλό δεν ενθαρρύνονται πολύ, αυτό αφαιρεί τις ευκαιρίες για βελτίωση και επίσης επιτρέπει στους ανθρώπους να αναπτύξουν λανθασμένες αντιλήψεις για τον εαυτό τους. Όπως συζητήσαμε νωρίτερα, ο Αλλάχ μας έχει δημιουργήσει αδύναμους και ως εκ τούτου η αποφυγή των αμαρτιών απαιτεί περιοδικές δόσεις ενημερωμένων συμβουλών και σοφίας . Επιπλέον, οι ισλαμικές διδασκαλίες μας προστάζουν επίσης να συμβουλεύουμε ο ένας τον άλλον σε θέματα σωστού ή λάθους. Όταν οι κοινότητες δεν ασπάζονται αυτές τις αρχές, οι αμαρτίες εξαπλώνονται πιο εύκολα. Ο Αλλάχ λέει στο Κοράνι (για τους Μουσουλμάνους):

«Είστε ο καλύτερος λαός που δημιουργήθηκε ποτέ για την ανθρωπότητα. Διατάζετε το Αλ-Μαρούφ (το καλό και την αλήθεια) και απαγορεύετε το Αλ-Μουνκάρ (το κακό, τις αμαρτίες κ.λπ.), και πιστεύετε στον Αλλάχ...» ( Κοράνι 3 :110)

Ο Μαλίκ ιμπν Ντινάρ είπε: «Έχουμε συνηθίσει να αγαπάμε τον κόσμο, έτσι ώστε να μην επιβάλλουμε το καλό ούτε να απαγορεύουμε το κακό ο ένας στον άλλον. Ο Αλλάχ ο Ύψιστος σίγουρα δεν θα μας επιτρέψει να συνεχίσουμε να το κάνουμε αυτό, αλλά μακάρι να ήξερα τι είδους τιμωρία θα μας βρει!» Ιμάμ Αλ-Μπαϊχάκι (Οι Εβδομήντα Επτά Κλάδοι της Πίστης).

Ο Προφήτης (sWAS) είπε: «Αν οι άνθρωποι δουν ένα κακό και δεν το αλλάξουν, σύντομα ο Αλλάχ θα τους επιβάλει όλους την Τιμωρία Του (Χαντίθ – Άχμεντ, αξιολογημένο ως αυθεντικό από τον Αλμπάνι στο Saheeh al-Jaami' (1/398)».

Κάντε κλικ εδώ για να κατεβάσετε το βιβλίο: 50 Ερωτήσεις και Απαντήσεις στην Πίστη

Ωστόσο, τα ζητήματα παροχής συμβουλών θα πρέπει να αντιμετωπίζονται με σύνεση. Δεν είναι ασυνήθιστο να βλέπουμε ανθρώπους να αποθαρρύνονται (είτε σε καταστάσεις παροχής συμβουλών είτε όταν τους συμβουλεύουν) λόγω του τρόπου με τον οποίο δίνονται αυτές οι συμβουλές. Αυτό συμβαίνει επειδή δεν βλέπουν τη διαφορά μεταξύ συμβουλής και καταδίκης . Ειπώθηκε σε έναν από τους Σαλάφ (ευσεβείς οπαδούς που ήρθαν μετά τον θάνατο του προφήτη): «Θα θέλατε να σας ενημερώσει κάποιος για τα ελαττώματά σας;» Έτσι απάντησε: «Αν το κάνει με σκοπό να με κατηγορήσει, τότε όχι». Επίσης, ο Αλ-Φουντάιλ (ραχίμαχουλα) είπε: «Ο πιστός κρύβει (την αμαρτία του αδελφού του) και τον συμβουλεύει, ενώ ο κακοποιός τον ντροπιάζει και τον καταδικάζει». Ομοίως, όταν γνωρίζουμε για τις λανθασμένες πράξεις των πιστών, δεν πρέπει να το κάνουμε να διαδίδουμε τις αδυναμίες τους σε άλλους. Οι σαλάφ, για παράδειγμα, μισούσαν την εντολή για το καλό και την απαγόρευση του κακού όταν αυτό γινόταν σε κάποιον σε δημόσιο χώρο. Αντίθετα, αγαπούσαν να γίνεται ιδιωτικά. Αυτό συμβαίνει επειδή δεν είναι στόχος αυτού που συμβουλεύει να διαδώσει και να δημοσιοποιήσει τα ελαττώματα του ατόμου που συμβουλεύει, αλλά μάλλον ο στόχος του είναι μόνο να βάλει τέλος στο κακό στο οποίο έχει περιέλθει [Η Διαφορά μεταξύ Συμβουλής και Καταδίκης από τον Αλ-Χάφιντ Ιμπν Ρατζάμπ Αλ-Χανμπαλί].

Μη γνωρίζοντας τις κακές συνέπειες των αμαρτιών

Ένας άλλος λόγος για τον οποίο πολλοί άνθρωποι αμαρτάνουν ή ενδιαφέρονται ελάχιστα για τις αμαρτίες τους είναι η αποτυχία τους να δουν τον αντίκτυπο που μπορούν να έχουν οι αμαρτίες στη ζωή τους σε αυτόν τον κόσμο και στο επέκεινα. Η αλήθεια είναι ότι αν δεν κατανοούμε τη φρικτή φύση των αμαρτιών, δεν θα μείνουμε μακριά από αυτές. Εξετάστε ένα δείγμα των αρνητικών επιπτώσεων των αμαρτιών που είχε εξηγήσει ο Ιμπν Αλ-Καγίμ:

• Οι αμαρτίες στερούν από τον άνθρωπο την πρόνοια (rizq) σε αυτή τη ζωή. Στο Musnad Ahmad διηγείται ότι ο Thawbaan είπε: «Ο Αγγελιοφόρος του Αλλάχ (SAWS) είπε:Ο άνθρωπος στερείται την πρόνοια λόγω των αμαρτιών που διαπράττει.’» (Αφήγηση από τον Ibn Maajah, 4022, ταξινομημένο ως hasan από τον al-Albaani στο Saheeh Ibn Maajah).
• Ένα αμαρτωλό άτομο βιώνει μια αίσθηση αποξένωση (αδιαφορία) με τον Κύριό του, και μεταξύ αυτού και των άλλων ανθρώπων. Ένας από τους σαλάφ είχε πει ότι μπορούσε να δει τον αντίκτυπο της ανυπακοής στον Αλλάχ (σε ορισμένες πτυχές της καθημερινής του ζωής).
• Ένας άνθρωπος που διαπράττει αμαρτίες βλέπει ότι τα πράγματα γίνονται δύσκολα για αυτόν. Σε όποιο θέμα στραφεί βρίσκει τον δρόμο φραγμένο ή δυσκολεύεται. Με την ίδια λογική, για αυτόν που φοβάται τον Αλλάχ, τα πράγματα γίνονται εύκολα. 
• Ο Αμπντ-Αλλαχ ιμπν Αμπάας είπε: «Οι καλές πράξεις κάνουν το πρόσωπο φως, φωτίζουν την καρδιά και φέρνουν άφθονη προμήθεια, σωματική δύναμη και αγάπη στις καρδιές των ανθρώπων. Οι κακές πράξεις κάνουν το πρόσωπο σκοτεινό, δίνουν σκοτάδι στην καρδιά και προκαλούν σωματική αδυναμία, έλλειψη προμήθειας και μίσος στις καρδιές των ανθρώπων». 
• Η αμαρτία γεννά την αμαρτία μέχρι να κυριαρχήσει στον άνθρωπο και να μην μπορεί να ξεφύγει από αυτήν. Η αμαρτία αποδυναμώνει τη δύναμη της θέλησης ενός ατόμου. Σταδιακά ενισχύει τη θέλησή του να διαπράξει αμαρτία και εξασθενεί τη θέλησή του να μετανοήσει μέχρις ότου δεν υπάρχει καθόλου θέληση στην καρδιά του να μετανοήσει. . . Οπότε αναζητά συγχώρεση και εκφράζει μετάνοια, αλλά είναι απλώς λόγια στα χείλη, όπως η μετάνοια των ψεύτων, των οποίων οι καρδιές είναι ακόμα αποφασισμένες να διαπράξουν την αμαρτία και να επιμείνουν σε αυτήν. Αυτή είναι μια από τις πιο σοβαρές ασθένειες που είναι πιθανό να οδηγήσει σε καταστροφή. Απευαισθητοποιείται και δεν βρίσκει πλέον τις αμαρτίες απεχθή. γι' αυτό του γίνεται συνήθεια και δεν ενοχλείται αν τον βλέπουν να κάνει την αμαρτία ή μιλούν γι' αυτόν.

Συνολικά, ας θυμόμαστε ότι για να μείνουμε μακριά από τις αμαρτίες, πρέπει να εργαζόμαστε συνεχώς για την οικοδόμηση ενός ισχυρού εσωτερικού πλαισίου αναφοράς που να ενισχύεται με τη γνώση της αλήθειας. Αυτό πρέπει να συνδυαστεί με μια ζωντανή συνείδηση ​​που μπορεί να μας βοηθήσει να αναγνωρίζουμε τις αμαρτίες όταν τις βλέπουμε και να μας βασανίζει σε περίπτωση που έχουμε την τάση να τις διαπράττουμε. Και πάλι, αναλογιζόμενοι τα εδάφια της Σούρα Αλ-Κιάμα που εξετάσαμε νωρίτερα, ας προσπαθήσουμε να διατηρήσουμε το βάρος των αμαρτιών μας ελαφρύ όταν συναντάμε τον Αλλάχ, έτσι ώστε τα πρόσωπά μας να είναι Ναδιράχ (λαμπερά και ακτινοβόλα) και όχι Μπασίρα (σκοτεινά, σκυθρωπά, συνοφρυωμένα και λυπημένα).

αναφορές:

1. Διάλεξη του Σεΐχη Δρ. Abdul Aziz Al-Qari
2. Σεΐχης Muhammad Saalih al-Munajjid (islam-qa.com)

— Το Blogger IqraSense.com

- Τέλος