Ινδοί Μουσουλμάνοι: Αντιμετώπιση του μίσους που έχει σκοτώσει χιλιάδες

 

«Το μίσος σημαίνει πάντα τον θρίαμβο της φαντασίας έναντι της πραγματικότητας. Ο κίνδυνος του μίσους βρίσκεται στο είδος του πνευματικού και ηθικού κενού που τείνει να δημιουργήσει και να διατηρήσει μεταξύ των ατόμων και των κοινωνιών». - Λεωνίδας Ντόνσκης ===> Πριν από 15 χρόνια στις 6 Δεκεμβρίου^th, 1992, ο κόσμος είδε με φρίκη την κατεδάφιση του τζαμιού Μπάμπρι και οι δολοφονίες που ακολούθησαν συνεχίζουν να στοιχειώνουν πολιτικούς και μη μέχρι σήμερα. Δεκάδες αθώοι πολίτες και παιδιά σκοτώθηκαν μέσα σε αυτές τις 3 φρικτές ημέρες… Οι περισσότεροι που πέθαναν ήταν μουσουλμάνοι. Ο πολιτισμένος κόσμος και τα δύο κοσμικός και θρησκευόμενοι, έχουν ασταμάτητα συζητήσει και διαφωνήσει από τότε σχετικά με τις αιτίες που μπορούν να οδηγήσουν τις κοινωνίες να σκύψουν τόσο χαμηλά…. Οι Ινδουιστές υποστηρίζουν ότι ένας ναός που πιστεύεται ότι ήταν η γενέτειρα του θεού τους «Rama» καταστράφηκε από Μουσουλμάνος ο αυτοκράτορας Babar πριν από εκατοντάδες χρόνια και αντ' αυτού έχτισε ένα τζαμί σε αυτό το σημείο. Μέχρι σήμερα, καμία τέτοια θεωρία δεν έχει αποδειχθεί. Ωστόσο, οι ινδουιστές φανατικοί και ιδεολόγοι που πιστεύουν σε αυτό το κομμάτι της ιστορίας θεώρησαν απαραίτητο να αρχίσουν να σχεδιάζουν την καταστροφή του τζαμιού πολλά χρόνια πριν από το πραγματικό περιστατικό. Στις 6 Δεκεμβρίου 1992, έσπασαν τα όποια οδοφράγματα ασφαλείας υπήρχαν και πέτυχαν τα σχέδιά τους να καταστρέψουν το τέμενος Μπάμπρι. Μέχρι σήμερα, η υπόθεση καθυστερεί να επικυρώσει τα ευρήματα εκείνων που φαίνονται αποφασισμένοι να αποδείξουν την άποψή τους και στη συνέχεια να χρησιμοποιήσουν αυτό το εύρημα ως σκαλοπάτι για να τροφοδοτήσουν και να αναζωογονήσουν τις προσπάθειες ανοικοδόμησης του ναού… Αντλώντας από την ιστορία, αυτό μπορεί να σημαίνει περισσότερα προβλήματα… Από την άλλη πλευρά, οι στοχαστές και οι δημοσιογράφοι αναρωτιούνται εάν η Ινδία με το 80% του ινδουιστικού πληθυσμού της πρέπει να χαρακτηριστεί ως κοσμικός ή θρησκευτικό κράτος… Αναρωτιέται κανείς κατά καιρούς μήπως οι άνθρωποι κάνουν τις λάθος ερωτήσεις και αναζητούν τις λάθος απαντήσεις. Τελικά, τι σχέση έχει η δολοφονία αμάχων με ένα κράτος να είναι κοσμικό ή θρησκευτικό; Δικαιολογεί η ύπαρξη ενός θρησκευτικού κράτους τις δολοφονίες αμάχων και τις καταστροφές από τεράστιους όχλους; Για αυτό το θέμα, επιτρέπει κάποια θρησκεία τέτοιες πράξεις; Αναρωτιέται κανείς επίσης γιατί η διαπίστωση του αν υπήρχε ναός σε αυτόν τον χώρο είναι πιο σημαντικό από το να βρεθούν οι δράστες αυτής της αναταραχής και του χάους που οδήγησαν στις δολοφονίες τόσων πολλών; Είναι αυτό πιο σημαντικό για την ύπαρξη ενός κράτους στον πολιτισμένο κόσμο; Χρειάστηκαν χρόνια και χρόνια για να λογοδοτήσουν μόνο μερικοί από τους πολλούς δράστες για αυτές τις πράξεις βίας. Γεγονός είναι ότι το αν υπήρχε ναός σε αυτό το μέρος ή όχι δεν ήταν πραγματικά ο λόγος για τον οποίο τόσοι πολλοί άνθρωποι συνέχισαν να σκοτώνονται για μέρες μετά το περιστατικό που άφησε το τζαμί Μπάμπρι στα ερείπια από πέτρα. Ο λόγος για εκείνη τη ζοφερή μέρα και για πολλά που ήρθαν πριν και μετά από αυτό το περιστατικό ήταν η ύπαρξη απλού παλιού «μίσους». Δεν είναι τίποτα άλλο από το μίσος που έχει εμποτιστεί στο μυαλό και τις καρδιές μιας αίρεσης εκείνων των πολιτών που την αποκαλούν περήφανα "Bharat" ή "India". Σαφώς, τέτοιο μίσος έχει τις ρίζες του σε ιστορικά γεγονότα και δεν μπορεί κανείς απλά να αγνοήσει αυτά τα γεγονότα. Ωστόσο, για να προχωρήσει μια χώρα πέρα ​​από αυτές τις θρησκευτικές διαφορές, πρέπει να αντιμετωπίσει τα αίτια που μέχρι σήμερα κρατούν τους Ινδουιστές και τους Μουσουλμάνους στην άκρη σε πολλά μέρη της Ινδίας. Η πηγή αυτού του μίσους φαίνεται να έχει εξελιχθεί με τα χρόνια από τις πραγματικότητες του παρελθόντος και τις θρησκευτικές διαφορές στις ευφάνταστες θεωρίες των ίδιων των ανθρώπων. Και όταν δεν ελέγχονται, τέτοιες φαντασίες μπορεί να ανέβουν σε πολύ επικίνδυνα επίπεδα. Ο Λεωνίδας Ντόνσκης στο βιβλίο του «Forms of Hatred: The Troubled Imagination in Modern Philosophy and Literature» αναφέρει ότι, όταν το μίσος αρχίζει «να πολεμά τα φανταστικά τέρατα και τα κακά… τόσο πιο έντονο γίνεται και όσο πιο αποσυνδέεται από αυτόν τον κόσμο οι μισητές του γίνονται .» Συνεχίζει να γράφει ότι «Το μίσος σημαίνει πάντα τον θρίαμβο της φαντασίας έναντι της πραγματικότητας. Ο κίνδυνος του μίσους βρίσκεται στο είδος του πνευματικού και ηθικού κενού που τείνει να δημιουργήσει και να διατηρήσει μεταξύ των ατόμων και των κοινωνιών». Οι ισλαμικές διδασκαλίες δεν επιτρέπουν αυτού του είδους το μίσος. Από την άλλη πλευρά, Ισλάμ όχι μόνο αποθαρρύνει τέτοιο μίσος, αλλά ενθαρρύνει μάλλον την ειρήνη, την αρμονία και τη συγχώρεση… Για εκείνους που μπορεί να υποδείξουν ορισμένους μουσουλμάνους που έχουν δείξει συμπεριφορά ακατάλληλη για μουσουλμάνους, το μόνο που μπορούμε να πούμε είναι ότι η συμπεριφορά τους είναι αντιισλαμική… Με απλά λόγια, το Ισλάμ δεν κηρύττει μίσος… Ο τελευταίος προφήτης του Ισλάμ, ο Μωάμεθ (ειρήνη σε αυτόν) έζησε ολόκληρη τη ζωή του ως ανεκτικός, φιλήσυχος και φιλεύσπλαχνος άνθρωπος. Ο κόσμος γνωρίζει για τον προφήτη όταν επισκέφτηκε την άρρωστη Εβραία κυρία, παρόλο που όχι μόνο τον μισούσε, αλλά από το καθαρό της μίσος συνήθιζε να του ρίχνει βρωμιές και σκουπίδια. Κατά τη θριαμβευτική επιστροφή του στη Μέκκα μετά από πολλά χρόνια, όταν αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τη Μέκκα, ο Προφήτης Μωάμεθ όχι μόνο πρόσφερε αμέσως καταφύγιο σε παιδιά, γυναίκες και ηλικιωμένους, αλλά παρείχε προστασία σε όλους όσους δεν θα πολεμούσαν τον λαό του και αναζητήστε προστασία στο σπίτι ενός από τους εξέχοντες ηγέτες των Κουράϊς, του Σουφιάν. Η Χίντ, σύζυγος ενός διάσημου ηγέτη των Κουράϊς, όχι μόνο είχε σκοτώσει τον Χαμζά που ήταν ο αγαπημένος θείος του προφήτη, αλλά είχε ακρωτηριάσει το σώμα του κόβοντας το στήθος του. Όταν ήρθε ήσυχα στον Προφήτη και δέχτηκε το Ισλάμ, ο προφήτης δεν της είπε τίποτα. Υπερβολικά εντυπωσιασμένη από τη συμπεριφορά του είπε: «Ω αγγελιοφόρος του Αλλάχ, καμία σκηνή δεν ήταν πιο έρημη στα μάτια μου από τα δικά σου. αλλά σήμερα καμία σκηνή δεν είναι πιο όμορφη για μένα από τη δική σου». Και τα παραδείγματα είναι πολλά από αυτόν και άλλους που τον ακολουθούν μέχρι σήμερα. Εάν οι Μουσουλμάνοι και οι Ινδουιστές περιμένουν να ζήσουν αρμονικά στην ίδια χώρα, πρέπει να αρχίσουν να αντιμετωπίζουν τα συναισθήματα μίσους. Η λήψη μέτρων για να γνωριστείτε με πολιτισμένο τρόπο περισσότερο από το να βρίζετε ο ένας τους Θεούς του άλλου θα ήταν μια αρχή. Η ουσία είναι ότι όταν οι άνθρωποι σας γνωρίζουν, είναι λιγότερο πιθανό να σας πληγώσουν. Η παρακάτω δήλωση αναφέρθηκε στους New York Times για μια ινδουίστρια το 1992 κατά τη διάρκεια των συγκρούσεων που ακολούθησαν, η καταστροφή του τζαμιού Μπάμπρι εξηγεί αυτό το σημείο πολύ συνοπτικά. «Αυτοί δεν ήταν άνθρωποι που μισούσαμε», είπε η Geeta Goswami, μια 26χρονη Ινδουίστρια που την Τρίτη αγκάλιασε τον γιο της στην αγκαλιά της καθώς βράχοι που πέταξαν οι μουσουλμάνοι έπεσαν πάνω στις σανίδες των κιβωτίων του σπιτιού της. «Θέλουμε ειρήνη. Αυτοί ήταν άνθρωποι με τους οποίους δεν μιλήσαμε ποτέ. Αυτοί ήταν στα σπίτια τους και εμείς στα δικά μας». Σίγουρα, μια τροφή για σκέψη για όλες τις μειονότητες που ζουν με την πλειοψηφία σε οποιαδήποτε χώρα. Έτσι, ενώ η Ινδία μπορεί να έχει πολλές προτεραιότητες για να προχωρήσει στα έθνη του κόσμου, πρέπει να διαχειριστεί τον μελλοντικό της κίνδυνο δουλεύοντας για να περιορίσει το μίσος που μέχρι σήμερα συνεχίζει να ζει στις καρδιές τόσων πολλών. Το πιο σημαντικό, οι Ινδοί πρέπει να αποθαρρύνουν όλους τους πολιτικούς που τροφοδοτούν τη φωτιά αυτού του μίσους που με τη σειρά του μπορεί να τους επαναφέρει στην προσπάθεια να γίνουν μια πολιτισμένη κοινωνία του κόσμου. Για τυχόν σχόλια και ιδέες για να βοηθήσετε τις μειονότητες να ζήσουν ειρηνικά σε οποιαδήποτε χώρα, κάντε κύλιση στο τέλος της σελίδας ή μεταβείτε στην κύρια σελίδα του άρθρου από κάνοντας κλικ εδώ…. ...... .. 

---

---

---

 

Δείτε τον Οδηγό Πολιτισμού και Τουρισμού της Ινδίας εδώ.